'De krant moet berichten over die bestorming en het achterhouden van bewijs door de staat'
'De krant moet berichten over die bestorming en het achterhouden van bewijs door de staat' © ANP

Week van de hoofdredacteur: treinkaping ligt gevoelig, de ramadan en zure sportverhalen

Bestorming

Kritische verhalen over de treinkaping in de jaren zeventig door Molukse terroristen liggen gevoelig bij lezers, hebben we gemerkt. Ik begrijp dat goed. Die kaping werd na langdurige gesprekspogingen beëindigd met een bestorming door commando's. Die doodden zes kapers en namen er drie gevangen, twee passagiers kwamen om. Nabestaanden van de kapers stellen dat twee Molukkers zijn geëxecuteerd. De laatste jaren blijkt, onder andere door onderzoek van de Volkskrant, dat de regering de precieze toedracht geheim heeft gehouden. Daar hebben we prominent over gepubliceerd. We hebben ook de nabestaanden die een rechtszaak voeren aan het woord gelaten. Dat heeft irritatie gewekt bij lezers die de commando-actie gerechtvaardigd vinden. Ik vind dat de krant moet berichten over die bestorming en het achterhouden van bewijs door de staat. De geluidsopnamen die deze week opdoken, wijzen opnieuw op een andere toedracht dan de officiële. Maar in het oordeel over de bestorming zelf zitten we dicht bij die geïrriteerde lezers.

Het Volkskrant-commentaar van Hans Wansink eindigde donderdag zo: 'Dat in de hitte van de strijd, die tot doel had de kapers uit te schakelen voordat zij de gegijzelden onder vuur konden nemen, meer schoten zijn gelost dan, met de kennis van nu, noodzakelijk was, kan niet worden uitgesloten. Maar het belang van onschuldige treinreizigers woog tijdens deze militaire actie terecht zwaarder dan dat van de kapers.'

En voor het evenwicht hebben we deze week naast de spannende reconstructie van de geluidsbanden twee gegijzelden van destijds aan het woord gelaten, die excuses zouden willen van de kapers.

Ramadan

In de ochtendvergadering vragen we vaak naar echte mensen, doorgaans de beste manier om een onderwerp inzichtelijk te maken. Deze week was ik verguld met de Marokkaans-Nederlandse Fatima Oulad Hadj en haar twee dochters, die zo open waren om verslaggever Kaya Bouma mee te nemen op een tochtje in een hete auto naar Giethoorn op de eerste dag van de ramadan. Zo konden onze lezers, de meesten zonder ramadan-ervaring, eens zien hoe dat gaat. Fatima is een aardige moeder en je leeft met haar mee, maar dat opleggen van niet eten en drinken aan kinderen blijft moeilijk te begrijpen voor mensen die god als een verzinsel beschouwen. Zoals Jonathan van het Reve, die er een interessante column over schreef. Een andere menselijke aanrader van deze week was het stuk van Anneke Stoffelen over Emi Stikkelman, die haar vader, een anonieme zaaddonor, terugvond via een commerciële dna-databank. Anneke had het opgeschreven als een spannend verhaal, waardoor je als lezer toeleefde naar de uiteindelijke confrontatie tussen dochter en vader, en ontroerd kon raken zonder dat het er te dik bovenop lag. Zo'n ervaring brengt wat meer begrip voor de ingrijpende drang om biologische ouders terug te vinden.

Dumoulin

Redactieblog

Wilt u de hier besproken artikelen lezen? Zoek in onze app voor tablet of telefoon naar 'redactieblog' of ga op uw computer naar Volkskrant.nl/redactieblog

Ook wij hebben gejuicht voor de Giro-overwinning van Tom Dumoulin. In de krant stond voorin het gloedvolle verslag van de overwinning. Bert Wagendorp had de nieuwe held al een paar toekomstige Tourzeges toegekend. Maar in het sportkatern stelden we ook de vraag of winst in de Giro betekent dat je de Tour kunt winnen (niet echt) en waarom Dumoulin anders dan andere Rondewinnaars weinig vragen over doping krijgt. Meteen kregen we de wind van voren: de Volkskrant deed weer eens zuur over een nationale held. Daar trekken we ons lekker niets van aan. In de Volkskrant krijg je de bewondering, maar ook de journalistiek relevante vragen. Ik zou het als krantenlezer niet anders willen.