Underworld bewijst tijdloze kwaliteit van hun dance

Wie de Engelse houseveteranen dinsdag zag optreden in de Rotterdamse Maassilo zou zweren van wel. De in een glitterjasje gestoken Hyde is de vijftig gepasseerd, het eerste elektronische Underworld-album Dubnobasswithmyheadman nadert zijn vijftiende verjaardag, en een deel van het publiek in de Maassilo zat amper op de lagere school toen Born Slippy een hit was (1996).

Maar Underworld is er nog steeds, en boezemde enkele maanden geleden ontzag in door weer een van de beste en belangrijkste elektronische platen van het jaar uit te brengen: Oblivion With Bells, een sfeervol juweel van een album. Bovendien bleek in Rotterdam maar weer dat weinig dance-acts zulke bruisende, spannende optredens verzorgen als Karl Hyde, Rick Smith en deejay annex live-assistent Darren Price.

Veel dance-acts bedienen zich op het podium van een goeddeels vooraf in elkaar geknutselde geluidsvoorstelling, waar op het podium weinig meer aan veranderd kan worden. Zo niet Underworld: concerten van de huidige tournee kunnen al enkele minuten na afloop op dubbel-cd worden aangeschaft, en dat is nog aan te bevelen ook. De setlijst is elke avond anders, de opeenvolging van tracks vaak bijzonder virtuoos. Geweldig hoe Born Slippy al na een half uur kwam aanzeilen uit de verte. Maar Underworld-shows leunen niet op oude hits: in Rotterdam hoorden hypnotiserende opener Glam Bucket, Beautiful Burnout en de single Crocodile tot de hoogtepunten.

Dance-optredens door zeventigplussers? We zullen zien. Dance-veteranen van rond de vijftig kunnen het peloton nog royaal achter zich laten.