Springsteen: Geen nostalgie, wel geestdrift

Het was toch een beetje morren aan de poorten van het Gelredome waar om tien voor half zeven onder politiebegeleiding Springsteen voorin zittend in een bescheiden auto werd afgeleverd. Want behalve een muzikaal genie had hij zich ook een medisch wonder getoond door op vrijdagochtend zeker te weten die avond niet in staat te zijn om op te treden, maar een dag later wel. En dan was er nog het gedoe met de capaciteit van de zaal. Eerst moest het op verzoek van Springsteen allemaal ‘intiem’ voor achttienduizend man, later kwam hij er op terug en kon Mojo Concerts de andere zestien duizend conform de maximum capaciteit ook gaan verkopen. Wat net niet lukte, en bovendien veel fans het gevoel gaf voor niks uren lang in de rij te hebben gestaan voor de beste plaatsen.

Hoogtepunt
Nee, de boss had iets goed te maken, en dat deed hij dan ook. Vanaf het tweede liedje No Surrender is het duidelijk dat Springsteen alles geeft en zelfs ietsje meer. En wanneer Stevie Van Zandt op een akoestische gitaar Gypsy Biker inzet, en Springsteen hem met mondharmonica bijvalt, komt er een eerste hoogtepunt. Krap twintig minuten onderweg vechten de heren een gitaarduel uit op het scherpst van de snede, en zeker vooraan klinkt het zelfs nog gemener dan op de plaat.

We zijn dan pas twintig minuten onderweg, en Springsteen heeft met zijn E Street Band waarin soms wel vier gitaristen tegen elkaar inspeelden (naast hemzelf en Van Zandt ook Nils Lofgren en, een enkele keer, violiste/zangeres Soozie Tyrell). Er volgt even een rustpunt met Magic, het titelnummer van zijn laatste plaat. Daarvan wordt logischerwijs het meest gespeeld en het maakt de avond nog onvergetelijker dan vijf jaar geleden toen hij in Ahoy’ was ter ere van The Rising. Want Magic is een betere plaat die in niks onder doet voor zijn beste werk uit de jaren zeventig.

Wanneer een recent liedje als Livin’ In The Future gespeeld wordt tussen She’s The One en Promised Land, beiden dertig jaar oud, dan hoor je de klassieke Springsteen aan het werk. Geen moment roept Springsteen een gevoel van nostalgie op, wat al bijzonder is voor iemand met zijn lange staat van dienst, nog knapper is het dat oude liedjes als Candy’s Room en Night met een ongekende geestdrift gespeeld worden, alsof het de eerste keer is.

Ontwapenende grijns
En Springsteen zelf straalt een enorm spelplezier uit. De setlist die in de huidige tournee voor een derde vrije keuzes toelaat legt meer dan elders de nadruk op het hardere werk. Alleen Tunnel Of Love valt met dat onverminderd lelijke jaren tachtig-arrangement uit de toon. Maar ook achterin de zaal houdt iedereen even de adem in als drummer Max Weinberg Devil’s Arcade besluit met het ritmisch simuleren van een hartslag. Het zijn deze momenten die het concert uittillen boven het niveau van gezellig, het gaat Springsteen nog altijd ergens om, en soms is het bijna beklemmend. Maar dan is er weer die ontwapenende grijns, en een grapje in de toegift: Santa Claus Is Coming To Town, met Clarence Clemons als een soort Zwarte Piet. Zijn Born To Run dat er op volgt hebben we wel eens krachtiger gehoord, maar het wordt ook gezongen door iemand die een dag eerder nog te ziek bleek om op te treden. Als Springsteen op 18 juni in de Arena staat, maakt hij dat wel goed. Tot die tijd koesteren we de herinnering aan het meest enerverende rock concert van het jaar.