Robbie Williams is spectaculair en behaagziek

Da's Robbie. Gekke Robbie, Robbie die een uitverkocht Arena stadion versiert met één oogopslag, Robbie die zijn ontblote buik laat zien en de meisjes in katzwijm laat vallen. De popster die zowel zwelgt in zijn status van hedonistische megaster als die ironiseert.

Dus staat de zanger, die in het Guiness Book of World Records staat vermeld als de man die de meeste concertkaartjes in een dag verkocht (2,6 miljoen), in spijkerboek en wit t-shirt terwijl acht lichtzuilen de grootsheid van de boy next door benadrukken. In de jaren negentig nog in de boyband Take That, nu ster op eigen benen die verontschuldigend grijnzend een sigaretje opsteekt terwijl de halve wereld zijn voeten kust.

Williams is het soort artiest dat het stadion als zijn speelplaats gebruikt. Of hij nou voor metershoge videoschermen met schaarsgeklede skippyballende dames struint of op het podium een balletje trapt met zijn beste vriend die hij natúúrlijk laat meezingen op tournee. Ook al klinkt aan het begin van het concert het geluid belabberd en komt Williams stem amper boven de band uit, wat je krijgt in de Arena is Robbie Williams in optima forma. Geen verrassing, wel spectaculair.

Op een podium met catwalk en tussen vuurwerk en vlammenwerpers zingt Williams zijn stadionpop. Wat hij aan volume tekort komt, en dat doe 'ie, compenseert hij wel met amusement op niveau, nonchalanche en branie. Maar er bekruipt je het gevoel dat het allemaal een tikkeltje behaagziek wordt; toegepaste ijdeltuiterij omdat de olijkerd weet dat hij er toch wel mee weg kan komen. Als Williams de tekst kwijt is van Make Me Pure likt hij maar wat aan zijn microfoon. En tijdens Back For Good, een oud Take That nummer, staat niet een berouwvol man die zijn hart uitstort voor zijn lief, maar een entertainer die een foto van zijn kruis maakt voor een fan.

Williams weet wat zijn publiek wil en een doorleefde uitvoering van zijn nummers staat niet hoog op de agenda. Daar zorgen zij wel voor. Bij bijna elk refrein van elke hitsong laat de zanger het publiek de honneurs w aarnemen. Dat mag bij iemand die altijd meer als entertainer is gemarket dan zanger. Maar Williams leunt wel heel zwaar op die status. Dat stoort nog het meest als hij samen met Jonathan Wilkes - claim to fame: Robbies beste gabber - Me And My Shadow zingt. Wilkes kan nog geen centimeter recht vooruit zingen en Williams zonder achtergondkoor van zestigduizend man wordt opgevreten door big band blazers.

Het beeld is prachtig en de sfeer goed maar temidden van alle vuurwerk en video tussen gabbers en gein wordt mooi zingen haast een bijzaak. Angels roept nog wel de sfeer van grootse stadionpop met glorieuze zang op. Tot die toegift vraag je je af of Happy Birthday misschien het enige liedje was dat Williams van begin tot eind zonder kwinkslag, zonder ironie, zonder gekoketteer én helemaal in zijn eentje zong.

Robbie Williams/ Arena/ Amsterdam/21-6 vanavond nog en 24/6 en 25/6