Terrorisme-debat gebaat bij begrip

Tekstschrijver Don Duyns kan daarmee uit de voeten: hij schreef een wrang-geestig mozaïek van Nederlands onvermogen, dat in sfeer overeenkomst vertoont met een recente column van Gerrit Komrij (door COM.PLOT bijgevoegd in het programmaboekje), die constateert: ‘We leven onder een stolp, zonder uitweg, zonder terugkeer. (...) Alles draagt bij tot de gedachte dat alleen nog een knal uitkomst kan bieden.’

Duyns plaatst de ene woede-uitbarsting naast de volgende klungelige reactie, voert wanhoopstelefoontjes, allerhande bedreigingen en visioenen van martelingen ten tonele. Hij plaatst het geluk om een nieuwe spelcomputer tegenover dat om een beenprothese en laat weten dat Nederland Talpa verdient.

De vijf acteurs spelen door elkaar verschillende scènes en personages, allemaal in min of meerdere mate zoekende: naar een levensvervulling, begrip, troost. Een dwingende verhaallijn is er niet zozeer, al komen er wel situaties en personages terug

Titus Muizelaar mocht van die wirwar aan sfeer en emotie een samenhangend geheel maken, en hij is daar wonderwel in geslaagd. Van de muzikale proloog tot en met het vervreemdende slot, verloopt het stuk lekker vlot (en gek op zijn tijd). Wat de voorstelling wil, zeggen de makers in een toelichting, is binnen het terrorisme-debat ruimte maken voor begrip - ‘als beste wapen’. Zover komt Checkpoint! nog niet, maar de voorstelling kan in die zin wel het begin vormen van een mooi plan. Als volgende COM.PLOT-voorstelling is De Rechtvaardigen (Camus) gepland, waarin terrorisme - opnieuw - een rol speelt; en dat belooft - opnieuw - interessant te worden.