Vergeet de verhaaltjes en onthoud het soulgehalte

Na deze kordate uitbarsting opent Lucretia van der Vloot in strijdvaardig rode jurk haar theaterconcert met This is it, een al even helder stand-up-and-fight-statement van Kenny Loggins en Michael McDonald.

Lucretia van der Vloot is ongetwijfeld een van de meest veelzijdige zangeressen van Nederland, met een power-stem die je diep kan raken. In haar soloprogramma’s en in het samenwerkingsverband Big, Black & Beautiful heeft zij laten horen dat zij alles aankan, van r & b, soul, funk, rock tot gevoelige Nederlandstalige kleinkunst.

Weergaloos

Ook in Soulcabaret komt alles voorbij, en het een is nog mooier dan het ander. Vooral in de gevoelige nummers als God give me strength (Elvis Costello/Burt Bacharach) en de intieme toegift Help me make it through the night (Kris Kristofferson) is Van der Vloot weergaloos. Dan is zij de jazzy blueszangeres die je moet koesteren.

In het verlengde van die sfeer ligt ook het wrange verlatingslied Na de verbouwing van Theo Nijland. Aangevuurd door een warmbloedige driemansband doet Van der Vloot waarin zij het best is: zingen tot het hart onrustig wordt.

Maar Van der Vloot wil dit keer meer: net als haar Amerikaanse voorbeeld Millie Jackson wil zij de liedjes met grappige verhaaltje aan elkaar praten. En aangezien het soulcabaret is, draait de zangeres haar ziel binnenstebuiten.

Dik achterwerk

Zij staat daar als een zogenaamd verontwaardigde, beetje bozige vrouw die het maar moeilijk heeft met de ongemakken van het leven, zoals een dik achterwerk, grijs worden op plekken waar je het als minnaarzoeker echt niet kan gebruiken en een puberende dochter.

De rol van cabaretière speelt ze veel te krampachtig en geforceerd. De overtuigingskracht ontbreekt en dan zijn het alleen maar kijk-mij-eens-even-lekker-kwaad-zijn-teksten. Soms wil je helemaal geen kijkje in de ziel, soms is het mysterie veel interessanter. Van deze avond dus maar snel het persoonlijke getuigeniscabaret vergeten en de muzikale soul onthouden.