Verkennerij in den vreemde op een paar vierkante meter

JEUGDTHEATER - Het is een prachtige titel en een fantastische vraag, voor eeuwig onbeantwoord: Hoe ruikt de zon? Lang geleden lag hij al aan de basis van de mythe over Icarus en zijn gesmolten vleugels. Veertig jaar geleden baseerde de bijzondere Nieuw-Zeelandse schrijfster Janet Frame haar eerste en enige kinderboek erop: Mona Minim and the smell of the sun. Nu bewerkt zangeres Niki Romijn dit verhaal tot jeugdig muziektheater, over een kleine huismier die zich graag een grote tuinmier waant.

Ze speelt de kleine Mona, met een goud gestikt jurkje, een diadeem met voelsprieten en – toevallig – een levensechte beugel; popmuzikant Chris Grem kruipt met lederen schort en diverse petjes in de huid van andere mierenego’s, zoals tuinmier Barbara en haar oom, de verhuizer Casimir. Grappig en invoelbaar is het dierlijke contrast tussen vreemd en vertrouwd, dat in deze mierenwereld huist in het geurspoor. Ook het initiatieritueel naar volwassenheid, aanstekelijk vertolkt door het muzikale ‘trappenhuisspel’, roept speels en terloops herkenning op bij het jeugdig publiek.

Romijn houdt het verhaal klein en lief: de verkennerij in den vreemde beslaat een paar vierkante meter. Een sluiptocht op een donkere strook is het spannendste moment uit de voorstelling. Regisseur Martin van Waardenberg heeft er naar eigen zeggen wel iets meer gif doorheen gestrooid: op zijn verzoek hebben beide spelers hun personages grotesk uitvergroot. Maar er valt nog meer spanning te halen uit dit muzikale jeugddebuut van Spruitje Speelt. Grem en Romijn zouden het tempo mogen opvoeren en er met hun sterke muzikale achtergrond meer hoorspelgeluiden in mogen zetten. Ruiken zullen we de zon nooit, horen valt te proberen.