Nutini zet popgeschiedenis naar zijn hand

Tijdens een zeer enerverend optreden dat nog het meest weg had van een klassieke rock ’n roll-revu ontpopte de pas 22-jarige Schot als een van de beste entertainers die de popmuziek anno 2009 rijk is. Helemaal onverwacht kwam dat niet, hij heeft immers twee succesvolle albums op zijn naam staan, en wist op grond van onder meer een optreden op Lowlands Paradiso snel uit te verkopen. Maar de platen steken nogal flets af tegen de uitbundigheid die Nutini met zijn ijzersterke zevenmans-band op het podium wist neer te zetten.

Feeststemming

De feeststemming zat er eigenlijk al meteen in met 10/10 het beste liedje van zijn dit voorjaar verschenen tweede plaat Sunny Side Up. Een naar ska-neigend dansliedje dat zoals veel Nutini-songs opbeurend is zonder al te behaaglijk te zijn. Waar zijn platen hem nogal eens het verwijt opleverden te lieflijk en zijig te klinken, bleek Nutini zich live te profileren als een doorleefde soulzanger. Zijn stem lijkt met de maand rauwer en rokeriger te gaan klinken, en zijn voordracht in Paradiso was die van een ontembaar rock ’n roll-beest.

De euforie werd vergroot door de kwaliteit van zijn begeleiders. Het was niet alleen Nutini die voorovergebogen als een smachtende Otis Redding de show stal, zijn band verdiende minstens zo veel krediet. Knap ook hoe Nutini ook aan het etiket retro wist te onstnappen. Waar veel neo-soul zangers van Raphael Saadiq tot Jesse Dee, heel krampachtig het geluid van de jaren zestig als maatstaf hebben genomen, bewees Nutini zich als een kind van zijn tijd. Niet alleen door MGMT ’s hit van vorig jaar te coveren, maar ook met eigen liedjes als Coming Up Easy en New Shoes.

Geen eigen geluid

Wat je Nutini hooguit kon verwijten is dat hij niet echt een eigen geluid heeft. Hij kan de complete popgeschiedenis naar zijn hand zetten, nu nog zelf die ultieme Nutini song op zijn naam zetten. Dat zal niet lang meer duren, zijn show staat als een huis. Vermakelijker dan vrijdag zijn popconcerten zelden. Nu de rust nemen om zelf een liedje te maken dat even onontkoombaar is als de bovengenoemde covers.

4/5 sterren
Paolo Nutini. Paradiso, Amsterdam, 13 november