Aan de cd komt geen studio meer te pas

De koptelefoons liggen verlaten in de vensterbank, de vleugel staat nog opengeklapt en in de hoek van de grote studio zwerft een verdwaalde drumstok. Het lijkt alsof de grote artiesten die in deze studio hebben gespeeld elk moment kunnen terugkeren om de opnames van hun nieuwste album te hervatten. Maar dat zal niet gebeuren. Het personeel is naar huis gestuurd en Bullet Sound Studios is met apparatuur en al te koop gezet op Funda.

De studio waar hits als Radar Love van Golden Earring en Papa van Stef Bos zijn opgenomen, is de eerste grote studio in Nederland die omvalt. In het buitenland gingen legendarische namen als de Townhouse Studios in Londen, The Plant Studios in Sausalito en de New York Music Studios en Sorcerer Sound in New York Bullet Sound al voor. ‘Het is heel tragisch’, zegt Jeroen van Kooten, manager van de studio. ‘Maar het is gewoon niet meer op te brengen. In de afgelopen tien jaar hebben we voor elke euro die binnenkomt twee euro’s bij moeten leggen.’

Tekst loopt door onder video

De grote boosdoener is volgens Van Kooten de computer. Consumenten downloaden hun muziek gratis op het internet, waardoor platenmaatschappijen minder geld verdienen aan de verkoop van cd’s en daarom minder geld besteden aan de productie van nieuwe albums. Van Kooten: ‘In de jaren tachtig kreeg een beginnend bandje nog vier dagen de tijd om in de studio een A en B-kant van een singletje op te nemen. Tegenwoordig moet dat in een halve dag.’

Aan die rijke jaren tachtig herinneren de gouden en platina platen van Het Goede Doel voor het debuutalbum België. Van Kooten heeft ze nog niet van de muur gehaald. Het was het eerste succes nadat zijn vader, platenbaas Willem van Kooten (Joost den Draaijer) in 1982 met zijn eigen studio begon. Aanvankelijk werden vooral demo’s van artiesten van het eigen platenlabel Red Bullet opgenomen, zoals Golden Earring. Maar vanaf het moment dat Jan Douwe Kroeske’s 2 Meter Sessies in de studio werden opgenomen, kwamen er geregeld internationale grootheden over de vloer.

Zwart-witfoto’s in de gang tonen hoe Skunk Anansie, Lenny Kravitz, Oleta Adams, Heather Nova, Sepultura en Youssou N’Dour dagen en nachten doorbrachten in de grote studio. Prince hangt in de keuken. Van Kooten weet nog hoe hij in 24 uur drie keer op en neer moest rijden naar Schiphol om instrumenten op te halen, die vanuit de hele wereld werden ingevlogen. Na drie dagen in de studio sprak Prince de legendarische woorden ‘thank you’ en vertrok.

Het mengpaneel waarachter Prince destijds zelf plaatsnam, ligt er nu verlaten bij. Nu opnameapparatuur goedkoper en toegankelijker is geworden, kiezen steeds meer muzikanten ervoor hun muziek zelf thuis op te nemen. ‘Er worden hele albums op zolderkamers in elkaar geknutseld’, zegt Van Kooten: ‘Neem de nieuwste van Jan Keizer. Daarvoor is geen enkele muzikant de studio in geweest. Alles wordt los van elkaar thuis opgenomen en door een producer afgemixt. Je mist de magie die tussen muzikanten ontstaat als ze samen spelen in een studio. Wat het oplevert? Een album zonder sfeer.’

Omdat de consument volgens Van Kooten tegenwoordig sneller tevreden is met minder kwaliteit, pakt hij nu zijn spullen in. Hij bladert door het gastenboek, met handtekeningen van Melissa Etheridge en Foreigner.

Van Kooten hoopt dat de studio wordt gekocht door iemand met dezelfde passie. Dat lijkt ijdele hoop. Volgens hem hebben ook de andere grote studio’s in Nederland het zwaar. ‘Die jongens liegen als ze beweren dat het niet zo is. Misschien koopt iemand de studio wel om er appartementen van te maken of om er fietsen te verhuren. Van dat idee lig ik wakker.’