Van welke films wordt veel verwacht in Cannes?
© REUTERS

Van welke films wordt veel verwacht in Cannes?

Het 70ste festival van Cannes is begonnen. Het Franse filmfestival vindt dit jaar plaats van 17 tot 28 mei. Over welke films gaat zeker gesproken worden? Wat zijn de grote kanshebbers op de prestigieuze Gouden Palm? Filmredacteur Bor Beekman van de Volkskrant zet vijf opmerkelijke films op een rij.

Happy End (Michael Haneke)

Levert de Oostenrijker zijn derde meesterwerk op rij af? (Of vierde, vijfde of zesde - net hoe u telt). Happy End speelt zich af in een bemiddeld gezin. Bekend terrein voor Haneke, die zijn hoofdpersonages graag in een hoog milieu zoekt en dan laat botsen met andere milieus: in dit geval dat van de vluchtelingen te Calais. Met vertrouwde Haneke-cast: Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant. Mocht de 75-jarige Haneke z'n derde Palm pakken, dan vestigt hij een record.

The Killing of a Sacred Deer (Yorgos Lanthimos)

De 43-jarige cineast, die de Griekse cinema ineens weer leven inblies met het zonderlinge, van elk normaal contact afgesneden gezinsdrama Dogtooth (Oscarnominatie 2011), stootte internationaal door met zijn weinig minder originele eerste Engelstalige speelfilm The Lobster. Waarin alleenstaanden in een kil relatiehotel beperkt tijd hebben voor ze veranderen in een dier.

We weten weinig over zijn nieuwe speelfilm. Er zit een chirurg in. Een familie. En er gaat iets enorm mis. Wederom met Colin Farrell (The Lobster), en Nicole Kidman.

Okja (Bong Joon-ho)

Wie ooit zag hoe de Zuid-Koreaan Bong dat riviermonster filmde in zijn weergaloze satirische spektakelfilm The Host (2006), veert op bij de premisse van zijn nieuwe speelfilm Okja. Weer met een kolossaal beest, dat nu bevriend is met een klein meisje en wordt ingelijfd door een CEO (Tilda Swinton) van een multinational. Wat de in Venetië gepresenteerde kindsoldatenfilm Beasts of No Nation eerder toch niet helemaal redde, ondanks de eindeloze promotie van het platform, kan Bong nu mogelijk wel waarmaken: tekenen voor de eerste, volwaardig meetellende Netflix-festival film.

120 battements par minute (Robin Campillo)

De Franse filmmaker is bekend, hier in Cannes, als scenarist en editor van het met de Palme d'Or bekroonde Entre les murs. Hij regisseerde vervolgens Eastern Boys, een trefzeker en slim kantelende thriller over een Franse vijftiger die een Oost-Europese jongensprostituee in zijn huis laat. Nu mag hij (voor het eerst) als regisseur in competitie te Cannes met 120 battements par minute, een in de jaren negentig gesitueerd drama over activisme en Aids.

You Were Never Really Here (Lynne Ramsay)

Gepland voor het laatste weekend en nog niet af terwijl we dit schrijven: Lynne Ramsay zit nog te editen. Dat kan een goed teken zijn: kennelijk had Cannes er veel vertrouwen in. De Schotse filmmaakster (Ratcatcher, Morvern Callar, We Need to Talk About Kevin) regisseerde tot nog toe enkel sterke, intense en verontrustende speelfilms. In You Were Never Really Here dient Joaquin Phoenix als Amerikaanse ex-soldaat een vermist tienermeisje te redden.