Steven Spielberg maakt sprookjesachtige verfilming van boek van Roald Dahl

Film - GVR

Je moet de GVR zien als een droom waarin het draait om beelden en het gevoel. Voor kinderen die zich niet laten betoveren kan het een lange zit zijn, maar het is ieder kind gegund kennis te maken met deze wondere wereld.

Als de Grote Vriendelijke Reus 's nachts met grote passen door historisch Londen stapt, moet hij zich soms verstoppen. Als hij een mens ziet, gaat hij zo staan dat hij net het silhouet van een boom is. Of hij gaat zo liggen dat zijn cape een achteloos gegooid doek over een bestelwagentje lijkt. Zo is hij er, zo is hij er niet. Visuele magie is het.

Steven Spielbergs De GVR of in het Engels The BFG, zit vol met dit soort momenten. Hij maakte van het beroemde kinderboek van Roald Dahl uit 1982 een zachtaardige, sprookjesachtige film.

Spielberg en Dahl: de combinatie klopt. Beide zijn gespecialiseerd in gewone mensen en kinderen waarin de kijker zich gemakkelijk kan verplaatsen en die in een vreemde spannende situatie terecht komen. Het is voer voor de verbeelding: ze blazen grootste dromen zo, hup, de kinderen in.

De GVR

Kinderfilm
Regie: Steven Spielberg
Met: Mark Rylance, Ruby Barnhill, Penelope Wilton,
Nederlandse versie in 192 zalen, origineel in 167 zalen, 117 minuten

De GVR gaat over het weesmeisje Sophie, dat 's nachts de Grote Vriendelijke Reus betrapt als hij kinderen letterlijk dromen inblaast. Hij neemt haar mee naar reuzenland waar verder alleen een stuk minder vriendelijke reuzen wonen: Vleeslapeter, Kinderkauwer en Meisjesstamper bijvoorbeeld. In tegenstelling tot de GVR, die op een dieet van slijmerige snoskommers leeft, eten zij het liefst 'kinderbaksels'.

Eigenlijk gaat De GVR natuurlijk over twee buitenbeentjes die op elkaar zijn aangewezen en een zachtaardige reus die moet leren voor zichzelf op te komen. Of dat werkt hangt dus af van de reus - en die is geweldig. Acteur Mark Rylance werd met behulp van de computer omgetoverd tot een knappe kruising van mens en een tekening van Dahls vaste tekenaar Quentin Blake. Hij heeft louter lachrimpels, een ondeugende twinkel in de ogen en zijn enorme oren doen mee met de gezichtsuitdrukkingen. Een aandoenlijk, stout kind in het uit de kluiten gewassen lijf van een bejaarde en met een merkwaardige vocabulaire - de tegenpool van zijn pittige, wat volwassen vriendinnetje Sophie.

Waar Dahl kinderen meer durft te laten griezelen, wil Spielberg ze laten voelen. Door die combinatie is De GVR wel griezelig, maar niet zo angstaanjagend als het boek, en overheerst het sentiment niet te veel. Beide weten wel hoe grappig winden zijn en het hoogtepunt van de film is een kolderieke, onweerstaanbare scène in Buckingham Palace met een pinnige én warme Penelope Wilton als koningin.

Het ontbreekt de film, geschreven door E.T.-schrijfster Melissa Mathison, wel aan een gestroomlijnd plot - het is geen E.T. Je kunt De GVR beter zien als een droom van een film, waarbij beelden en gevoel belangrijker zijn. Voor kinderen die zich niet laten betoveren kan het daardoor een lange zit zijn, maar het is ieder kind gegund kennis te maken met deze wondere wereld.