Souvenir is een sprookje met onvermijdelijke desillusie
© rv

Souvenir is een sprookje met onvermijdelijke desillusie

Film (tragikomedie) - Souvenir

Isabelle Huppert en Kévin Azaïs zijn vertederend als intergenerationeel liefdeskoppel. Souvenir is een sprookje dat voortdurend in een desillusie dreigt te eindigen.

Souvenir (***), tragikomedie.
Regie Bavo Defurne.
Met Isabelle Huppert, Kévin Azaïs, Johan Leysen, Jan Hammenecker, Benjamin Boutboul
90 min., in 29 zalen.

Ze is zo onopvallend dat niemand haar herkent. En toch twijfelt uitzendkracht Jean geen seconde wanneer hij Liliane voor het eerst ziet. Die in zichzelf gekeerde vrouw, zwijgzaam laurierblaadjes verdelend in de patéfabriek, is niemand minder dan voormalig Eurovisie Songfestivaldeelnemer Laura. Jean weet het zeker omdat zijn vader haar aanbidt, en hij houdt ook zelf erg van Laura's muziek. Wat is er sinds haar bijna-triomf - ze werd destijds tweede, na ABBA - misgegaan? En kan Jean Liliane/Laura nog één keer tot een optreden verleiden, als kroon op vaders jubileumfeest?

Natuurlijk lukt dat, in Souvenir. Al is het maar omdat de Belgische schrijver-regisseur Bavo Defurne (Noordzee, Texas) en zijn medescenaristen Jacques Boon en Yves Verbraeken de nieuwsgierigheid van het publiek moeten bevredigen: hoe brengt de meestal zo koude, serieuze Isabelle Huppert het er als zangeres vanaf?

Dat blijkt geen onverdeeld succes. Jean (Kévin Azaïs), die zelf een bokscarrière ambieert en als een blok voor de veel oudere Liliane valt, leert dat haar carrière stukliep op haar rampzalige huwelijk met manager Tony Jones (Johan Leysen). Maar kan het niet ook aan Liliane's onvaste, dunne stem hebben gelegen? Of aan de houterige theatergebaren waarmee ze haar quasipoëtische liedjes omlijst?

Het lijkt er niet op. Terwijl Hupperts zangkwaliteiten nooit overtuigen, valt in de filmwerkelijkheid beetje bij beetje iedereen voor Laura. Met Jean als manager klimt ze terug naar de top. Dat gaat met vallen en opstaan: staat ze weer te zingen op een braderie, waar de enige toeschouwer een rolstoeler is die niet weg kan. Op zulke momenten raakt Souvenir even de juiste, tragikomische snaar.

Van de patéfabriek tot de tv-studio van Laura's comeback, het blijven decors, net zo vlak als de melodramatische plotverwikkelingen

Defurne maakt al snel duidelijk dat Liliane nauwelijks gelukkig wordt van deze herhaling van haar geschiedenis. Souvenir is een sprookje dat voortdurend in een desillusie dreigt te eindigen, zoals de dichtbij gefilmde luchtbelletjes uit het openingsshot geen champagnebubbels blijken te zijn, maar een bruisend slaaptablet. Zelf sprankelt de film te weinig. Van de patéfabriek tot de tv-studio waar Laura's comeback plaatsvindt, het blijven decors, net zo vlak als de melodramatische plotverwikkelingen.

Dat de film de tijd toch plezierig verdrijft, is te danken aan de prettige chemie tussen Huppert en Azaïs, vertederend als intergenerationeel liefdeskoppel. Maar na toppers als Elle en L'avenir voelt dit toch als een tussendoortje voor Huppert. Het enige wat na afloop van Souvenir blijft hangen, is het irritante meezingdeuntje (de soundtrack is gecomponeerd door het Canadese orkestensemble Pink Martini) waarmee Laura als ster herrijst.