Digitale trucages in Alien: Covenant zijn ontegenzeggelijk subliem

Alien: Covenant rijgt de herkenbaarste momenten uit zijn voorgangers aaneen. De fans worden in navolging van de 'chestburster' getrakteerd op een 'back-' en 'mouthburster'.

Je zou Alien: Covenant ook Alien 6 kunnen noemen. Of Prometheus 2. Een opgepoetste uitvoering van de vijf films die hieraan voorafgingen, ook dat dekt de lading. In het 38 jaar geleden gestarte buitenaardse monster-universum, met Ridley Scotts grensverleggende sciencefictionfilm Alien, zijn we nu aanbeland bij de definitieve demystificatie van de filmfranchise.


Moderne robotrollen vereisen een vorm van acteren die op fijnschilderen lijkt

In Alien: Covenant speelt Michael Fassbender een schitterende dubbelrol als een tweeling. Twee robots, welteverstaan. Hoe doe je dat, acteren dat je een computergestuurde machine bent en toch menselijke emoties overbrengen? (+)

De eerste stap daartoe zette Scott vijf jaar geleden zelf: zijn Prometheus toonde min of meer wat er aan de eerste Alien voorafging. Niet alleen gaf de film achtergrond over het ontstaan van de agressieve buitenaardsen die zich via een even gruwelijk als ingenieus voortplantingssysteem door de maagwand van een (menselijke) gastheer een weg naar buiten vreten, ook introduceerde Prometheus een ander buitenaards volk dat verantwoordelijk werd gehouden voor het ontstaan van leven op aarde. Dat kwam de filmer op kritiek te staan. Scott, 79 jaar, zou in de nadagen van zijn carrière te veel bezig zijn met existentiële en religieuze levensvragen die te weinig passen bij het soort film dat hij maakt.

De Engelsman is oud genoeg om die kritiek in de wind te slaan, blijkt uit Alien: Covenant. We schrijven het jaar 2104, vijftien jaar na Prometheus en achttien jaar vóór de originele Alien. In een poging een buitenaardse planeet te bevolken is een ruimteschip met tweeduizend kolonisten en tientallen lades vol embryo's aanbeland in een uithoek van het heelal, waar toevallig een radiosignaal wordt opgepikt. De crew, onder wie Michael Fassbender als robot Walter (een mindere versie van de door zijn menselijke collega's te griezelig-geavanceerd bevonden David in Prometheus) en Katherine Waterston als de huidige versie van Alien-heldin Sigourney Weaver, besluit het signaal achterna te reizen. Slim is dat niet, aangezien een soortgelijk signaal de plot van de eerste Alien in werking zette. Vlak na aankomst op een wat saaiige planeet (bos, wuivend gras) raken twee bemanningsleden besmet met een virus en worden de fans in navolging van de klassieke 'chestburster' (1979) getrakteerd op de 'backburster' (een buitenaards wezen komt door iemands rug naar buiten) en 'mouthburster'.

De terugkeer van Fassbender in een dubbelrol biedt twee sterk gespeelde scènes

Dat is de crux van Alien: Covenant: het kijkplezier schuilt in herkenning van momenten die in soortgelijke vorm in eerdere films zaten, zoals recentelijk ook Star Wars: The Force Awakens als veredelde herhalingsoefening volop voldoening gaf. Andere momenten lijken gemaakt voor de promotiecampagne (een tentakel kruipt omhoog langs een been, in een verder zeer kuise douchescène), maar vallen in de context van de film uit de toon. Vermoedelijk bedoeld ter verhoging van de coolheidsfactor, maar het is ook behaagziek op het vermoeiende af, temeer omdat het bronmateriaal van Alien rauwer, angstaanjagender en echter voelt.

De digitale trucages in Alien: Covenant zijn ontegenzeggelijk subliem en het muzikale thema klonk nooit zo onheilspellend en pulserend. De terugkeer van Fassbender in een dubbelrol biedt twee sterk gespeelde scènes, maar de film is op z'n best een aaneenschakeling van sterke en minder sterke herkenbare momenten, geen maalstroom van paniek, gruwelen en gekte.

Alien: Covenant (sciencefiction). Regie: Ridley Scott. Met: Michael Fassbender, Katherine Waterston, Billy Crudup, Danny McBride, Demián Bichir. 122 min., in 124 zalen.