Compromisloze zwartgalligheid in Sicario

Regisseur Villeneuve gaat visuele horror niet uit de weg en dwingt respect af met zijn compromisloze zwartgalligheid. Sicario is hard en somber en bezorgt de bioscoopbezoeker een permanent gevoel van onrust.

Wie zijn die mannen? Wat willen ze? Zachtjes overlegt FBI-agente Kate met haar collega, die al met evenveel vragen zit. Na een inval in het pand van een drugskartel moesten ze naar het hoofdkwartier komen. En daar wachten ze nu, voor een vergaderkamer met glazen wanden, waarin de hoofden af en toe synchroon naar hen draaien.

Geen idee wat haar overkomt: zo vergaat het Kate (Emily Blunt) steeds in Sicario. Momenten later wordt ze gerekruteerd voor een zogenoemde 'black ops'-missie, een schimmige, clandestiene operatie tegen een Mexicaanse drugsbaas. Op need to know-basis gaat zoiets, en ergens is besloten dat Kate heel weinig hoeft te weten. Haar collega, van huis uit jurist, willen ze niet.

Binnen de nieuwe aanwas aan films en series rondom de Latijns-Amerikaanse drugskartels is thriller Sicario gitzwart. Regisseur Denis Villeneuve laat weinig twijfel bestaan: wat zich momenteel afspeelt in het grensgebied tussen Mexico en de VS is niets minder dan een keiharde oorlog. In het gevecht tegen de Mexicaanse drugskartels worden mariniers, gepantserde voertuigen en nachtkijkers ingezet. De onvoorstelbare wreedheid van de kartels kan volgens de Amerikanen alleen worden bestreden door grenzen te overschrijden - iets wat mannen met zonnebrillen eufemistisch 'verleggen' noemen. Wie geeft missieleider Josh Brolin eigenlijk bevelen? Welke rol speelt de zwijgzame, getraumatiseerde latino die mee is (Benicio Del Toro)? Diep verontrustend; het maakt bijna nostalgisch naar de wereld uit Soderberghs drugsepos Traffic (2000).

Moreel drijfzand

Het is de specialisatie van regisseur Villeneuve (Incendies, Prisoners), dit soort films, waarin zelfs de goedhartigste personages zich verliezen in moreel drijfzand. Visuele horror gaat hij niet uit de weg. Het is een soort compromisloze zwartgalligheid die bewondering afdwingt.

Nergens valse romantiek - slim om via een vrouwelijke hoofdrolspeler te laten kijken naar die typische militaire mannenwereld waar grappen over soa's leuk moeten zijn. Een knappe rol van Emily Blunt: ze maakt Kate te sterk om een simpel slachtoffer te worden, maar te gevoelig om alles klakkeloos van haar af te laten glijden.

Sicario is op zijn best in zijn actiescènes, beeldschoon gefilmd en strak gemonteerd op de bonkende hartslagsoundtrack van Johan Johansson. De overrompelende openingsscène bijvoorbeeld, of een bloedstollende tocht naar Ciudad Juárez, een hellegat waar je na Sicario nooit, maar dan ook nooit meer heen wilt.

Zo wordt de kijker, net als Kate, meegezogen de afgrond in. Maar beter ook, want als je de plot van debutant Taylor Sheridan kritisch bekijkt, valt best iets aan te merken. Tegenstand krijgen de Amerikanen amper, de dialoog is soms wat uitleggerig, personages blijven schematisch en Kate ontwikkelt zich weinig. Maar al die bezwaren doen niets af aan het gevoel van onrust dat zich in twee uur ergens onder de huid vastzet.

Sicario. Thriller. Regie. Denis Villeneuve. Met Emily Blunt, Josh Brolin, Benicio Del Toro 121 min., in 55 zalen.