Cézanne et moi.
Cézanne et moi. ©

Cézanne et moi is te braaf, te vlak, te degelijk

Film (drama)

Cézanne et moi is lichtverteerbaar, maar op den duur ook voorspelbaar en glad. Regisseur Thompson slaagt er niet in haar karakters en verhaal volwaardig tot leven te wekken, laat staan op te tillen.

Cézanne et moi (drama)
Regie; Danièle Thompson
Met: Guillaume Canet, Guillaume Gallienne, Alexia Giordano, Alice Pol, Déborah François, Pierre Yvon, Sabine Azéma.
117 min., in 14 zalen.

De Franse schrijver Emile Zola (1840-1902) en schilder Paul Cézanne (1839-1906) groeiden samen op in Aix-en-Provence aan de Franse zuidkust, verhuisden vrijwel gelijktijdig naar het bruisende Parijs en hadden beiden een moeizame verhouding tot hun kunst en de liefde.

Regisseur Thompson slaagt er niet in haar karakters en verhaal volwaardig tot leven te wekken, laat staan op te tillen

Komediespecialist Danièle Thompson (Décalage horaire) hopt met dit door haar geschreven en geregisseerde historisch drama door hun vriendschapsgeschiedenis, zonder opzienbarende blik op de Franse kunstenaarswereld en zonder diep in haar hoofdfiguren te graven, vastgeketend aan een schematische vertelstructuur bovendien, maar ondersteund door twee acteurs die de onderlinge verschillen tussen beide personages uitstekend voor het voetlicht brengen. Zola (Guillaume Canet) is de kalme intellectueel die zich vanuit een arme achtergrond opwerkt tot vooraanstaand schrijver; Cézanne (Guillaume Gallienne) keerde zich op zijn beurt af van zijn rijke familie en verloor zich in zijn werk, als de opvliegerige kunstenaar die een schilderij doormidden trapt als de kwast niet doet wat hij wil. Dat maakt Cézanne et moi lichtverteerbaar, maar op den duur ook voorspelbaar en glad.

De sleutelscènes spelen zich af in de nadagen van beider levens. Cézanne denkt zich te herkennen in de recentste roman van Zola, het in 1886 gepubliceerde l'Oeuvre, met een ambitieuze doch mislukte schilder in de hoofdrol. 'Schrijven is niet de waarheid', probeert Zola nog, maar hij kan niet voorkomen dat het onderlinge conflict oploopt, terwijl de film via flashbacks laat zien hoe de vriendschap zich ontwikkelde.

De fictieve reconstructie van die geschiedenis steekt prima in elkaar en oogt vrij compleet, maar regisseur Thompson slaagt er niet in haar karakters en verhaal volwaardig tot leven te wekken, laat staan op te tillen. Ze beperkt zich te vaak tot wat saaie, hapklare tegeltjesdialogen - 'Een geliefde vergeef je bedrog, bij vrienden gaat dat moeilijker' - en vergeet je te laten voelen wat zo'n bedrog voor deze vriendschap precies inhoudt.

Cézanne en Zola verdienen een film die met vuur en visie is gemaakt, in de geest van hun eigen werk. Cézanne et moi is daarvoor te braaf, te vlak, te degelijk.