Scène uit The Handmaiden
Scène uit The Handmaiden ©

Alles is erotiek in The Handmaiden

We zien hoe nekhaartjes worden gestreeld - en dan moeten de scènes met lolly's, kwastjes, balletjes en belletjes nog komen. Alles is erotiek in de technisch perfecte vertelling van de Zuid-Koreaan Park Chan-wook.

Met zijn overdadige The Handmaiden serveert de Zuid-Koreaanse meesterfilmer Park Chan-wook zo veel plotwendingen, vertelperspectieven, zinsbegoochelende beelden, dubbele bodems en onbetrouwbare karakters, dat het lastig is te ontdekken waarover de film nou eigenlijk gaat.

Over verleiding en misleiding, in elk geval. Het gaat niet alleen over hoe de personages in de film, gebaseerd op de roman Fingersmith (2002) van Sarah Waters, elkaar met meer en minder fijnzinnige trucs in valstrikken laten lopen, maar ook over hoe regisseur-scenarist Park (Oldboy) met zijn publiek hetzelfde doet.

Over verleiding en misleiding, in elk geval

The Handmaiden, Erotische thriller. Regie Park Chan-wook. Met Ha Jung-woo, Kim Min-hee, Jo Jin-woong, Kim Tae-ri, Kim Hae-suk, Moon So-ri. 141 min., in 20 zalen.

The Handmaiden is opgebouwd uit drie delen. Het begint met het verhaal van weesmeisje en zakkenroller Sookee. In het door Japan bezette Korea van de jaren dertig gaat zij als dienstmeid aan de slag in het gotische landhuis van een steenrijke Koreaan met een uit de hand gelopen obsessie voor erotische Japanse literatuur. Sookee wordt aangenomen om het leven van zijn in luxe gevangenschap levende nicht, mevrouw Hideko, te veraangenamen, maar geen van beiden weet dat Sookee werkt voor een zogenaamde graaf die via haar dichter bij mevrouw Hideko hoopt te komen.

Maar wat al helemaal niemand had verwacht, is dat Sookee en Hideko al gauw meer oog hebben voor elkaar dan voor welke man ook. Op de voice-over fluistert Sookee dat dames als poppen voor dienstmeiden zijn - Park filmt hun ondubbelzinnige toenadering onder meer door de een met een witte handschoen de nekhaartjes van de ander te laten strelen. De daaropvolgende huivering is voelbaar, en dan moeten de zinnenprikkelende scènes met lolly's, kwastjes, balletjes en belletjes nog komen.

Op de voice-over fluistert Sookee dat dames als poppen voor dienstmeiden zijn

Die aanpak creëert enige afstand, de personages zijn op sommige momenten niet meer dan pionnen in dienst van de plot

Uiteraard is ook hier niet alles wat het lijkt. The Handmaiden is op dit moment nog niet halverwege; er volgen nog hoofdstukken vanuit het perspectief van mevrouw Hideko en de graaf c.q. oplichter, maar dat Park hier op tamelijk virtuoze wijze een verhaal als een matroesjkapop opbouwt, waarin de ene verrassing op de andere volgt, is dan al geen verrassing meer.

Die aanpak creëert enige afstand, de personages zijn op sommige momenten niet meer dan pionnen in dienst van de plot, maar die afstand wordt terstond gedicht door Parks technisch perfecte stijl. Van zijn extreem soepele camerabewegingen tot het oogstrelende decor, met al zijn donkere gangen, doorkijkjes naar achterkamertjes en zachtjes ritselende schuifdeuren van rijstpapier.

Sterker dan welke dubbele bodem ook is de wijze waarop Park de literaire erotiek in zijn beelden laat weerspiegelen

Welhaast alles is erotiek, in The Handmaiden. Kijk naar de scène waarin Sookee de ladekast met de elegantste jurken en sierlijkste hoeden van Hideko ontdekt: Park maakt de stof tastbaar, hij bedwelmt en fetisjeert, maar benadrukt ook de tragiek achter het uiterlijk vertoon.

Sterker dan welke dubbele bodem ook is de wijze waarop Park de literaire erotiek in zijn beelden laat weerspiegelen. Mannelijke lust wordt bespot, vrouwen vinden bevrijding. Vrij letterlijk - de film hangt vol spiegels en toont personages voortdurend vanuit verschillende hoeken tegelijk - dwingt hij ook zijn publiek zichzelf een spiegel voor te houden.

Volg en lees meer over:

Reacties (1)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens
Uw waardering
  • O.R. Dekker -
    Jammer dat de recensie zo uitgebreid is, soms moet je jezelf laten verrassen. ........ De film..... 5 sterren De recensie. ..... verdient geen schoonheidsprijs.