Rafael van der Vaart verloochent zijn afkomst niet

De Europese titel in 1988 bracht Nederland in een oranje staat van gelukzaligheid. Op het WK doet het voetbalelftal weer een gooi naar eeuwige roem....

Natuurlijk waren ze in het woonwagenkamp aan de Jan Lighthartstraat in Heemskerk al fans van Oranje voordat Rafael van der Vaart er in speelde. En de oranje vlaggetjes wapperden tijdens Nederland-Servië ook al aan de wagens, toen Rafael de hele wedstrijd op de bank zat.

Maar afgelopen vrijdag beleefde de Heemskerkse woongemeenschap een speciaal moment. In de wedstrijd tegen Ivoorkust kwam Rafael van der Vaart in de vijftigste minuut in het veld voor Wesley Sneijder. Dominique (32, woont sinds 1980 op het kamp): ‘Toen dacht ik wel: Goh jongen, je hebt het ver geschopt.’

Of ze Rafael goed kent? Domme vraag. Iedereen hier kent Rafael. Dominique heeft hem zien opgroeien. ‘Hij zat bij mijn broertje in de klas. Toen was het nog zo’n klein voetballertje, altijd met zijn vader in de weer. Die trainde hem ook bij voetbalclub De Kennemers in Beverwijk. Zijn enorme spirit heeft ie van zijn vader.’

En daar gaat het nichtje van Rafael van der Vaart, Talitha (9), zonnebril in het haar. Vandaag overigens niet in het oranje, maar van top tot teen in het roze – tot en met het elektrische scootertje waarop ze rondcrosst tussen de wagens. ‘Rafael heeft veel bekers thuis’, weet zij. ‘Een hele kast vol.’

Binnen mum van tijd staat Talitha met een ingelijst Ajax-shirt in haar handen. ‘Voor oom en tante’, heeft de voetbalster erop gezet. Het rugnummer is 23. ‘Rafaels lievelingsgetal’, vertelt zijn nichtje. Het was zijn huisnummer in het kamp, voordat hij met zijn ouders en broertje naar Beverwijk verhuisde.

Talitha is niet te houden. Ze haalt het geboortekaartje van de pasgeboren Damián te voorschijn en een dvd met beelden van het huwelijk van Rafael en Sylvie van vorig jaar zomer. Nog een cadeautje van Rafael: een oranje voetbal met zijn handtekening erop. Want hoe succesvol de voetballer ook is, hij verloochent zijn afkomst niet. Als het bij hem regent, zeggen ze in Heemskerk, dan druppelt het bij de familie.

Dominique: ‘Hij komt nog vaak op het kamp, op verjaardagen van de jongens, of als er een neefje of een nichtje de heilige communie doet. Hij neemt voor iedereen een shirt mee. En als hij niet kan, dan komt Sylvie alleen. Ze zijn beroemd, maar allebei lekker nuchter gebleven.’

Ze zijn trots op Rafael, in Heemskerk. Altijd geweest. ‘Wij vonden de Ajax-jeugd ook al heel wat’, zegt Dominique. Maar vrijdag was bijzonder. Het hele kamp had de televisie knalhard aan. Liefst één in de kamer en één in de keuken, om niets te hoeven missen.

In de vijftigste minuut werd het stil in de wagen waar de familie Van der Vaart bijeen was gekomen. Met een brok in de keel en tranen in de ogen keken ze toe. ‘Onze Rafael’, dachten ze. En: ‘Als zijn enkel het maar houdt.’ Of: ‘Als ze hem maar niet schoppen.’

Voor de wedstrijd van vanavond rekenen ze op een basisplaats. ‘Hij maakte toch een hele goede invalbeurt?’, vraagt Dominique. Maar ook als hij niet speelt, zullen ze het Nederlands elftal aanmoedigen. ‘De vlaggetjes hangen er niet alleen voor hem.’