2037485
De Israëlische minister van Binnenlandse Zaken, Gideon Saar, giet de eerste emmer beton in een woning in de nieuwe nederzetting Gittit © EPA

'Wil Israël een fatsoenlijk land worden of eindigen als een paria?'

COLUMN De Israëlische regering dwingt gelijkstelling van de bezette Palestijnse gebieden af en dat kan de Israëlische bevolking zelf veranderen: het land is een democratie. Het punt is, dat zij zal durven moeten kiezen tussen Europese beschaving en criminele kolonisten. Wil Israël eindelijk een fatsoenlijk land worden of eindigen als een paria gelijk ooit Apartheid-Zuid-Afrika, vraagt Thomas von der Dunk.

 
De ophef had voorkomen kunnen worden als Vitesse tegen Wolfburg gewoon was aangetre­den op de nabije Lüneburger Heide. Maar ja, daar zijn geen luxe zwembaden, en de brave burgemees­ter van Lüneburg betaalt voor de komst van sportbobo's ook minder smeergeld dan zo'n corrupte olie­sjeik.
 Dan Mori
Dan Mori

Het was, om het neutraal te formuleren, een week waarin de relatie tussen Europa, Israël en de Arabische wereld weer even in het centrum van de mediabelangstelling kwam te staan. Eerst was er de Israëlische voetbal­speler van Vitesse die niet mee mocht. Dan waren er de Nederlandse bedrijven, die niet meer in Israël willen investeren. Tenslotte ging Sharon dood, en moest Den Haag daarover wat zeggen. En daarnaast was er ook nog die Franse komiek, wiens antisemitische moppen een verbod uitlokten.

Vitesse
Eerst de rel rond Vitesse. Hier is evident sprake van discriminatie van Arabische zijde. Individuen mogen niet het slachtoffer worden van het feit dat de staat waarvan zij de nationaliteit hebben politiek omstreden is. Helemaal uniek is dat natuurlijk niet; de Nederlandse overheid doet zelf ook wel eens moeilijk bij deelname aan buitenlandse trips van eigen ingezetenen die niet het Nederlandse staatsbur­gerschap bezitten.

De houding van Vitesse valt slechts als laf en gemakzuchtig te betitelen - met een beetje meer moeite had de uitkomst anders kunnen zijn - maar zij is natuurlijk wel heel Nederlands. Principes zijn leuk, maar ze mogen niets kosten. De kritiek van regeringszijde was dan ook niet zonder hypo­crisie: door Wientjes toegejuicht drijven wij zonder mankeren handel met diezelf­de discrimi­nerende Emiraten en sturen als smeerolie dan de konin­gin.   

Het belooft wat voor de mooie dialoog over mensenrechten die Rutte straks samen met WA en Maximá in Sotsji met Poetin gaat voeren. Toege­geven: nu alle andere westerse politici van de eerste garnituur door afwe­zigheid schitteren, is daar­voor op de lege ereloge vast best ruimte en tijd.   

Wel is nu de vraag gerechtvaardigd, waarom dat soort oefentoernooien in de Arabische woestijn gehouden moeten worden. Dat deel van de aardkloot staat immers niet als het oervaderland van het voetbal bekend.   

Het is dezelfde vraag die de FIFA zich mag stellen en ook steeds meer gedwongen wordt te stellen - niet alleen vanwege de hoge temperaturen, waaron­der straks voetballers en feestvierders gaan bezwijken, maar ook vanwege de erbarmelijke omstandigheden tijdens de bouw van al die dure stadions, waaraan al de nodige buitenlandse bouwvakkers bezwe­ken zijn.   

Het antwoord: geld. De internationale sportmaffia is volledig te koop. De ophef had voorkomen kunnen worden als Vitesse tegen Wolfburg gewoon was aangetre­den op de nabije Lüneburger Heide. Maar ja, daar zijn geen luxe zwembaden, en de brave burgemees­ter van Lüneburg betaalt voor de komst van sportbobo's ook minder smeergeld dan zo'n corrupte olie­sjeik.

 
De Israëlische bezettingspolitiek is misdadig en illegaal en al vele malen door internationale gremia veroordeeld - dat maakt medewerking daaraan dus ook misdadig en illegaal.

'Bezttingspolitiek is misdadig'
Waar het inreisverbod voor de eigen Israëlische speler voor Vitesse een onacceptabele vorm van discriminatie had moeten zijn, ligt dat bij de tweede Nederlands-Israëlische rel van deze week anders. In Israël is men van woede ontploft nu Vitens en PGGM zich uit Israël terugtrekken, omdat beide niet betrokken wensen te raken bij de Bezetting van Palestina.   

'Onaanvaardbaar', zo klink het ginds. Wel: Israël zal het wel moeten aanvaarden, zolang het gebeurt. De Nederlandse regering kan weliswaar bedrijven verbieden om ergens te investeren, ze kan niet bedrij­ven dwingen om dat juist wèl te doen.   

Een van de Israëlische protestargumenten: men mag Israëlische bedrijven niet laten lijden onder het feit dat zij ook in de Bezette Gebieden investe­ren, want Israël maakt dat onderscheid niet. Dat klopt - maar dat is geheel te wijten aan Israël. De Israëlische bezettingspolitiek is misdadig en illegaal en al vele malen door internationale gremia veroordeeld - dat maakt medewerking daaraan dus ook misdadig en illegaal.   

Israëlische bedrijven mogen inderdaad van de eigen regering geen onder­scheid maken, en worden zo de facto het slachtoffer van een boycot; in dat opzicht bestaat er een interessante parallel met Europese bedrijven die door Amerika gestraft worden zodra zij ook maar enige zaken doen met Iran (wat, van bepaalde goederen afgezien, internationaal wèl legaal is).

Die door de eigen regering afgedwongen gelijkstelling van de Geroofde Gebieden kan de Israëlische bevolking zelf veranderen: het land is een democratie. Het punt is, dat zij zal durven moeten kiezen tussen Europese beschaving en criminele kolonisten. Wil Israël eindelijk een fatsoenlijk land worden of eindigen als een paria gelijk ooit Apartheid-Zuid-Afrika?   

 
Alleen beroept Israël zich, anders dan China, wel steeds zelf op wester­se waarden. Maar goed: als het zich meer thuis voelt bij notoire klagers over westerse bemoei­zucht als Assad, Mugabe en Kim, dan horen we het wel.
 Ariel Sharon
Ariel Sharon

Twee maten
Meer to the point is het Israëlische verwijt dat er met twee maten geme­ten wordt: waarom wij wel, en Marokko (Spaanse Sahara) of China (Tibet) niet. Dat is zo. Dat is namelijk in de internationale politiek meestal zo, dat er met twee maten gemeten wordt. Je kunt niet alle schurkenstaten tegelijk aanpak­ken. En inderdaad: China is een beetje te groot, om door Nederland voor de laatste keer gewaarschuwd te worden. Alleen beroept Israël zich, anders dan China, wel steeds zelf op wester­se waarden. Maar goed: als het zich meer thuis voelt bij notoire klagers over westerse bemoei­zucht als Assad, Mugabe en Kim, dan horen we het wel.   

Overigens heeft Israël tot voor kort vooral zèlf van een notoir westers meten met twee maten geprofiteerd. Kijk naar de sancties die Iran treffen, omdat dat land voornemens zou zijn atoomwapens te produceren. Israël heeft die gewoon allang, even illegaal (net als India en Pakistan overigens), maar als dáár vragen over komen, wordt elk antwoord stug geweigerd. En de internationa­le inspectie is ook nog niet langs geweest.   

Tot slot Sharon. Door Den Haag nu als staatsman geprezen. In een oud tv-fragment zagen we hem tot tweemaal toe Arafat opgewonden betitelen als 'moordenaar'. Dat was die vast. Maar wat was dan Sharon zelf? De onvermij­de­lijke Ronny Naftaniel memoreerde in Nieuwsuur het uitmoorden van een Palestijns dorp door Sharon zestig jaar terug, als strafactie voor een dodelijke aanslag op één Israëli. Dat was dus een soort Rawagede of Putten.

Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en columnist voor Volkskrant.nl