Beeld uit aflevering 2 van seizoen 4 van Girls.
Beeld uit aflevering 2 van seizoen 4 van Girls. © YouTube

Recap Girls S04E02: Nieuwe werelden zijn niet per se leuker

De tweede uitzending van de populaire serie Girls was gisteravond te zien op de Nederlandse HBO. Volkskrant-redacteur Loes Reijmer schrijft wekelijks een recap van elke aflevering, die steeds op dinsdag op Volkskrant.nl verschijnt. Hier de bespreking van de tweede aflevering van het nieuwe seizoen (let op: spoilers!).

Het voorwiel van de fiets stond in een hoek van 70 graden. Mijn hele middelbareschooltijd had ik ermee door Oss gereden, 's ochtends tien minuten heen, 's middags tien minuten terug - ongeveer de maximale afstand in een provinciestad. Ik woonde vier dagen in Amsterdam en mijn fiets was al kapot. (Nou ja, hij was omgevallen en toen was er een auto overheen gereden, ook dat gebeurde niet in Oss.)

Op de studentenvereniging waar ik mijn geluk kort beproefde, was een jongen zo lief om deze fietsloze ziel een aantal avonden naar huis te brengen. We hadden een keer gezoend en hij anticipeerde met zijn bagagedragergeste op een vervolg. Op een nacht vertelde ik hem dat er niet een tweede keer getongd zou worden. 'Nou', zei hij in een poging bestraffend te klinken, 'dan breng ik je ook niet meer naar huis.'

Aardige-jongen-geeft-lift-scenario

Dat hóéfde dus ook niet, had ik al vaak gezegd, maar met het aardige-jongen-geeft-lift-scenario van de baan zwierf ik de nachten daarop dus echt alleen over de gracht, terug naar het privacyloze flatje waar de kookwalmen van de huisgenoot uit Soedan mijn IndianRose-spijkerbroeken door de exotische wasstraat haalden. Ik had geen geld om de fiets te laten maken en op de eerste dag van een nieuw baantje liet ik een dienblad met dertig champagneflûtes uit mijn handen vallen. De Aldi, toch de hoop in bange blutte dagen, bleek op een halfuur loopafstand te zitten.

De eerste weken in een nieuwe omgeving zijn nooit leuk, weet ik nu, elf jaar en veel nieuwe omgevingen verder. Of, zoals Hannah het verwoordt als ze vanuit Iowa in paniek haar moeder belt: 'Mam, is het normaal om aan zelfmoord te denken als ergens net bent?' (Ja, dat kan, antwoordt haar moeder en wil dan ophangen om een potje Scrabble te vervolgen.)

Nieuwe werelden

In aflevering 2 van seizoen 4 zien we hoe het is om nieuwe werelden te betreden. Vol verwachtingen heb je je koffers gepakt: het zou allemaal anders worden. En het ís ook anders, maar dat wil niet zeggen dat het leuker is.
 
De nieuwe mensen zijn veel stommer dan je oude vrienden, in het onbekende huis hoor je 's nachts vreemde geluiden en je hebt geen idee waar je die syllabus moet kopen. Het is wennen aan de andere omstandigheden, de normen en het eigen tempo van de nieuwe omgeving. In Hannahs geval betekent haar verhuizing vanuit New York dat ze van een vierbaansweg waarop je 130 kilometer per uur mag rijden moet terugschakelen naar de provinciale.

Dat heeft zijn voordelen. Voor het bedrag waar ze in New York een appartement ter grootte van een douchecabine kan huren, heeft ze in Iowa een heel huis. 'Het duurt vier minuten om je mijn huis te laten zien. In New York was ik binnen vier seconden klaar', roept ze opgewekt als ze Marnie virtueel rondleidt via Skype ('daar staat mijn moisturizer!').

Er is nog een voordeel: haar fiets hoeft niet op slot. 'Het is Iowa', zegt de nieuwe studiegenoot met een gezicht alsof Hannah zojuist het hang- en sluitwerk van een kraakpand aan haar fiets probeerde te hangen.

Malheur

Maar ach, natuurlijk bestaan Hannahs eerste dagen vooral uit malheur. De eerste nacht is een doorwaakte, met een vogel die het huis binnen vliegt.

Maar ach, natuurlijk bestaan Hannahs eerste dagen vooral uit malheur. De eerste nacht is een doorwaakte, met een vogel die het huis binnen vliegt (daar kwam dat vreemde geluid vandaan). Uiteindelijk trekt ze zich terug in de badkamer, alwaar ze op de badkamervloer in slaap valt. De volgende ochtend wordt ze te laat wakker en haast zich in een gedrocht van een pyjamabroek - alleen PMS mag een excuus zijn - naar college. (Wat betreft het malle helmpje: Thank God dat we in een fietsland wonen.)

Aan tafel in het kleine klasje worden al mijn hooggespannen verwachtingen over pretentieuze schrijfstudenten ingelost. Ze hebben de tronie steevast op kritisch en zeggen dingen als 'je speelt heel verrassend met gender'. Iemand met de naam D. August (D. August!) krijgt veel lof.

Dat geldt niet voor Hannah. Uit de wijze waarop ze haar verhaal introduceert, kun je concluderen dat het volgens haar om niet minder dan een meesterwerk gaat. 'Het stuk dat ik ga voorlezen kan heftige reacties veroorzaken. Loop gerust weg of uit je emoties, als je je daar veilig bij voelt.' Het blijkt een wat kitscherig verhaal over een vrouw die al dan niet wordt gedwongen tot seks. Na lezing blijft het stil. 'Ik weet niet zo goed hoe ik hierop moet reageren', zegt er een. Een ander: 'Ik vond het erg 50 tinten.'

Een van de studenten vindt dat Hannah met haar verhaal de ervaringen van misbruikslachtoffers bagatelliseert. Diezelfde kritiek kreeg Lena Dunham, de actrice die Hannah speelt, op een passage in haar boek Not That Kind of Girl. In haar memoires schrijft ze wat vaag over een ervaring die ze tijdens haar studententijd had. Verkrachting of niet - het blijft onduidelijk. Ook dat was oneerlijk naar misbruikslachtoffers, oordeelden haar critici, die sowieso vinden dat Dunham zichzelf veel te veel in de etalage zet. De schrijfster reageerde zoals ze dat al eerder met andere kritiek deed: ze maakte er een thema van in Girls.

Goed nieuws

Hannah belandt in een verfworstelwedstrijd met een jonge vrouw in bikini en het onvoorstelbare gebeurt: Dunham houdt haar kleren aan, juist nu ze eens echt een excuus heeft om naakt door het beeld te wandelen.

Na het college en een deprimerende borrelsessie in het café is er eindelijk goed nieuws in de vorm van Elijah. Hij wacht Hannah onverwacht en boven alles vrijwel naakt in haar huis op - blijkbaar worden ook deuren in Iowa niet afgesloten. Hij is wel enthousiast over haar nieuwe woonplek, want: 'Op het vliegveld vroegen twee mensen of ik de man van Blake Lively was.'

Elijah voegt zich bij Hannah op het platteland omdat hij in New York steeds exen tegenkwam (ik ruil de geloofwaardigheid van het script graag in voor Elijah-airtime). De twee gaan naar een studentenfeestje waar ze overduidelijk de oudsten zijn. Hannah belandt in een verfworstelwedstrijd met een jonge vrouw in bikini en het onvoorstelbare gebeurt: Dunham houdt haar kleren aan, juist nu ze eens echt een excuus heeft om naakt door het beeld te wandelen.

Na afloop van het feest wandelen Elijah en Hannah weer de bittere realiteit van de nieuwe omgeving tegemoet. Morgen zullen ze er weer zijn, de stomme nieuwe mensen met hun eigen normen, gebruiken en tempo. En die fiets die in Iowa absoluut niet op slot hoeft? Gejat.