1509217
Archieffoto: prins Willem-Alexander met zijn paard 'Zender'. © ANP

'Of hij ook een frietje wilde, vroeg ik de prins'

COLUMN Toen columnist Lidy Nicolasen de toekomstige koning voor het eerst ontmoette, was hij een puber met slungelige armen en benen. 'Als Alexander van Buren had hij zich ingeschreven voor een paardrijwedstrijd.'

 
Gezakt als royalty verslaggever, dat mag duidelijk zijn.

Ik heb de pest aan nostalgie. Mooi hoor, dat liedje over het tuinpad van mijn vader met die hoge bomen, maar ik hoef het niet meer te horen. Dus iedereen die reageerde met een lofzang op vroeger, is zelf met mijn vraag van de vorige keer aan de haal gegaan. Toegegeven, de verleiding was groot en de verhalen waren prachtig, maar de vraag was toch echt wat heden moeilijker is. Niet wat er vroeger beter was.

Ik kom nog terug op het stuivertje wisselen op de troon, het nieuws van deze week, maar eerst even mijn vraag. Het is moeilijker om zelf een auto te repareren, was een reactie. Dat bedoel ik nou. De vader van de reageerder kon met een schroevendraaier en wat tape zijn 2cvtje altijd aan de praat te krijgen. Kom er heden eens om. Voor het vervangen van een lamp moet je al naar de garage, ervoer ik deze week.

Dezelfde persoon meldde dat het vrijwel onmogelijk is een bedrijf of een instantie of bijvoorbeeld je eigen krant aan de telefoon te krijgen. Hij was lang niet de enige, we hebben hier een vette, collectieve ergernis dus. Geen bedrijf wil nog door jou worden gebeld. De sites zijn telefoonnummerloos en als je al een nummer te pakken hebt, kom je overal terecht behalve in het bedrijf dat je dacht te bellen. Tip: tik een 06-nummer op de kop en geef dat nooit meer uit handen.

Klaagzang
Tevreden zijn met wat je hebt, is moeilijker geworden, zei iemand. Geloof ik niks van. Zo'n  opmerking past helemaal in de klaagzang over alles wat vroeger beter was en daarover zouden we het juist niet hebben. Net zoals de opmerking dat het moeilijker is om respect te verwerven. Een grappige variant is het maken van een koprol of ander fysiek ongemak vanwege het stijgen der jaren.

Iemand anders schreef dat het vinden van publieke diensten als politie, bieb, gemeentehuis, zwembad, school veel moeilijker is geworden in niet al te grote plaatsen. Ze zijn er domweg niet meer. Je moet ervoor naar de dichtstbijzijnde stad. In Amsterdam is het veel moeilijker geworden je kind op de basisschool te krijgen die jouw voorkeur heeft. Commissies en regels maken de dienst uit en de ouders klagen zich suf.

Je koffertje vergeten en zomaar ergens achterlaten, dat is nooit eenvoudig geweest maar nu vrijwel onmogelijk. Geen mens die het nog zal aanraken. Je valies is stante pede een verdacht pakketje, ook al zit er niet meer in dan je lunchpakket en je krant. Conclusie: ook zonder volledig onder te dompelen in nostalgie zijn er eindeloos veel zaken te noemen die moeilijker zijn geworden.

Wild
Ik heb er nog een: Willem-Alexander in het wild tegenkomen. Ik weet het, het is een doorzichtig bruggetje naar het nieuws van afgelopen week, enkel en alleen omdat ik ook een verhaal wil vertellen. Toen ik de toekomstige koning voor het eerst ontmoette, was hij een puber met slungelige armen en benen. Als Alexander van Buren had hij zich ingeschreven voor een paardrijdwedstrijd. Ik hoorde bij de organisatie. Hij was gestrand op een hindernis en in afwachting van een volgend onderdeel kuierden we gezellig roddelend over het terrein.

Onze rijvereniging hoorde niet tot de inner circle van het bijna professionele en deftige circuit dat dit soort evenementen afreisde. We sleepten weliswaar het halve bos bij onze wedstrijd, maar de opzet was kleinschalig op het knullige af. Ik kende de hofhouding niet die his majesty's spot dan wel boosheid verdienden, en het leek me nogal onnozel bij elke naam de wenkbrauwen op te trekken. Gezakt als royalty verslaggever, dat mag duidelijk zijn.

We bereikten een hoek van het terrein waar een paar vrijwilligers zich een frietkot hadden getimmerd. Ook amateuristisch, maar de patat smaakte er niet minder om. Of hij ook een frietje wilde, vroeg ik de prins. Achteraf heb ik me afgevraagd of ik hem had mogen tutoyeren, ter plekke kwam het idee niet eens bij me op. Hij bliefde wel een frietje en alsof Mozes met zijn staf de Roze Zee bedwong, zo spleten de wachtenden voor de kraam uiteen om ruim baan te maken. Tjakka, meteen aan de beurt.

De dochter van het echtpaar kreeg een duwtje in de rug en bood blozend verlegen de vers gebakken patat aan. Op dat moment veranderde het ginnegappend neefje in een kroonprins. Niet dat hij de familie het hemd van het lijf vroeg, maar hij stelde toch heel veel meer vragen dan een doordeweekse puber ooit bij elkaar zou kunnen bedenken. Aardig, vriendelijk, belangstellend over doodgewone daagse dingen en lang niet zonder humor. Toen begreep ik voor het eerst wat het is om met een gouden lepel in de mond geboren te zijn.
De wedstrijd werd trouwens gewonnen door de hofstalmeester.

Lidy Nicolasen is redacteur van de Volkskrant. Iedere zaterdag schrijft zij een column voor Volkskrant.nl.