1223947
Hans Wiegel © ANP

Johan Fretz: 'Diep van binnen hoopt Hans Wiegel dat zijn kameraden hem bellen'

COLUMN Mark Rutte deed iets wat Wiegel zelf nooit was gelukt: hij maakte van de VVD de grootste partij. 'Dat moet pijn hebben gedaan: dat het ietwat linkse broekie het Torentje bestormde waar Wiegel zo graag zijn drankkabinet in had geïnstalleerd', schrijft columnist voor Volkskrant.nl Johan Fretz.

 
'Hans, de wereld staat in brand, die potverteerders van de PvdA hebben er weer een potje van gemaakt en er is maar een iemand die deze puinhoop kan opruimen.'

Opeens was hij daar weer: mastodont der mastodonten, de zelfbenoemde 'beste premier die Nederland nooit heeft gehad': Hans Wiegel. Met keiharde kritiek op zijn eigen club. En het rammelt al zo bij de VVD. De partij worstelt met het Kunduzakkoord, ploetert om de juiste balans te vinden tussen verantwoordelijke ernst en joviaal hockeykantine-optimisme. Mark is vast op zijn hoede. Hij weet hoe betrekkelijk vriendschappen in de politiek kunnen zijn.  
 
Het is geen geheim dat Wiegel liever Rita Verdonk als lijsttrekker van de VVD had gezien en dat hij haar zelfs nadat ze uit de fractie was gedonderd, nog geregeld publiekelijk een hart onder de riem stak. Maar Mark zegevierde en deed iets wat Wiegel zelf nooit was gelukt: hij maakte van de VVD de grootste partij. Dat moet pijn hebben gedaan: dat het ietwat linkse broekie het Torentje bestormde waar Wiegel zo graag zijn drankkabinet in had geïnstalleerd. Toch hield het VVD-erelid zich daarna opvallend gedeisd. Hij complimenteerde de premier steeds vaker en soms vertelde beide heren over hun bijzondere vriendschap.

Maar, nu de boel geklapt is, kan Hans het toch niet laten om kritiek te geven. Je kunt Wiegel namelijk wel uit de politiek halen, maar de politiek uit Wiegel halen: dat lukt niemand.
 
Troosteloos
Het debat over het begrotingsakkoord gisteren was troosteloos. Samsom, de man die premier wil worden maar zich al op de kast laat jagen door twee economiestudenten, had het over zijn eerlijke weg naar de nul. Blok, de man met de uitstraling van een conciërge van een tafeltennisvereniging, draaide zijn begrotingsdiscipline-riedeltje af. Pechtold riep verstandige dingen op een veel te triomfantelijke toon. Geert ontkende elke vorm van betrokkenheid. Roemer was De Gewone Man. Eigenlijk was de getergde Sap, die er zichtbaar doorheen zat, nog het meest op dreef, vooral toen ze Wilders eens goed de waarheid vertelde. Ook Buma, de man die me telkens weer even doet denken aan Wim de Bie's legendarische personage Frank van Putten, kon zich nog enigszins aan de poppenkast onttrekken en verwoordde de situatie treffend: 'het is een potje jij-bakken over wie er nou begonnen was met jij-bakken.'
 
Hans Wiegel heeft natuurlijk ook naar dit debat gekeken. Hij is er voor gaan zitten. Toastje erbij, sigaartje, cognacje en naast zich de krant met zijn eigen kritiek op de VVD. Hij aanschouwt zulk geharrewar ongetwijfeld met een onderdrukte kinderlijke opwinding. Want diep van binnen hoopt Hans nog altijd dat zijn kameraden hem op een dag bellen. Nee, dat ze op hun knieën voor zijn deur staan en roepen: 'Hans, de wereld staat in brand, die potverteerders van de PvdA hebben er weer een potje van gemaakt en er is maar een iemand die deze puinhoop kan opruimen.' Ja, ze zullen hem smeken of hij, De Wieg, dan toch nog voor eens en altijd zijn partij bij de hand wil nemen en vanuit het Torentje wil waken over het Koninkrijk der Nederlanden.
 
Wereldtoneel
Het lijkt misschien onwaarschijnlijk, maar Wiegel weet: het wereldtoneel kent vele verrassingen. Gisteren werd allemansvriend Mugabe door de VN benoemd tot ambassadeur voor Toerisme. Feitelijk staat nu niets meer de benoeming van Assad als ambassadeur van Feesten & Partijen in de weg. En in zo'n absurde wereld, mag die lieve onschuldige Hans Wiegel toch best blijven dromen dat niet Mark, maar hij straks in het Catshuis belandt?

Johan Fretz is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.