1501888
David Cameron, deze week op het World Economic Forum in Davos © AP

'Hadden wij maar een David Cameron in Nederland'

COLUMN Deze woensdag trok David Cameron het eerste draadje uit het breiwerk van de Europese Unie, schrijft columnist Jan Bennink. Hij hoopt op 'een beweging vanuit het volk, omdat we niet te dom en te blasé zijn en zelf willen beslissen over onze toekomst en die van onze kinderen!'

 
Hier hebben we Mark Rutte. Een leider die ik nog nooit heb betrapt op een toespraak van enige waarde over de toekomst van ons land, in of buiten de EU, maar des te vaak op leugentjes.

Eindelijk was er dan een leider van een groot Europees land dat helder op durfde te sommen wat er precies scheelt aan de EU. Zoals het jongetje uit het sprookje van Hans Christian Andersen, dat als enige in de menigte de ballen had om te zeggen dat de keizer geen kleren aan heeft.

David Cameron somde de gebreken van de EU feilloos op. Te weinig democratie in Brussel en Straatsburg. Te weinig flexibiliteit. Te veel megalomanie en bemoeizucht van de Europese instituten en veel te weinig zeggenschap over eigen zaken. Ook sprak hij zich uit tegen uniformiteit en bepleitte een praktische eenheid in verscheidenheid. Glashelder.

Genoten
Ik heb genoten van Camerons historische speech, die hinderlijk werd onderbroken door zowel de NOS als BNR en schamper en eenzijdig werd belicht door Chris Ostendorf, Willem Vermeend en andere dienaren van de EU-propagandamachine.

Ik zag een montere toespraak waarin de zinsneden als 'Ja, we moeten wel, want we hebben het nu eenmaal zo afgesproken' of 'Maar we kunnen helemaal niet meer terug' of 'Het gaat ons geld kosten' niet voorkwamen.

Het was een realistische toespraak waar het typisch Britse zelfbewustzijn uit sprak. Een hunkering naar vrijheid, zonder angst. Geen angst voor Frans gedreig of Duits geblaas of voor boetes van de Europese Commissie. En ook niet voor de stem van Camerons eigen volk, de Britten, die hij een bindend 'in or out referendum' beloofde. Je moet maar durven.

En al is deze belofte wellicht afgedwongen door de populariteit van UKIP en haar eloquente eindbaas Nigel Farage, dankzij Cameron is in één EU-lidstaat de ware democratie teruggekeerd. En dat zonder dat het licht uitging.

Cameron ziet in dat hij zonder volksmandaat zijn land niet kan laten opgaan in een federale natte bureaucratendroom.

Hadden wij maar een Nigel Farage of een David Cameron in Nederland. Mannen met ballen. Hier hebben we Mark Rutte. Een leider die ik nog nooit heb betrapt op een toespraak van enige waarde over de toekomst van ons land, in of buiten de EU, maar des te vaak op leugentjes. Fladderend tussen oost en west, noord en zuid, sussend, schipperend, schaterend en leuterend. Glunderend over de nieuwe Mister Euro, feutmans Dijsselbloem, die als voorzitter van de Eurogroep geen enkele beslissingsbevoegdheid heeft, maar wiens benoeming onze mogelijkheid om kritiek op de EU te hebben, genadeloos lam legt, omdat we er nu 'helemaal bij horen'.

Burgerforum
Hadden we bij gebrek aan leiderschap, of tenminste een partij die de EU-sceptische stem niet vermengt met haat voor moslims of Marokkanen, maar een politiek onafhankelijk burgerforum dat een referendum over de EU opeist namens de mensen van ons, in naam, nog soevereine land.

Een forum, zonder politieke signatuur, omdat het onderwerp van onze soevereiniteit het dagelijkse politiek geneuzel over links, rechts en troelala overstijgt.

Een beweging vanuit het volk, omdat we niet te dom en te blasé zijn en zelf willen beslissen over onze toekomst en die van onze kinderen!
En joh, stel je nou eens voor dat we in 2017 een referendum hebben afgedwongen en tegen alle krachten in toch 'Nee' hebben gestemd en uit de EU treden.

Dan kunnen we altijd nog Sir David Cameron of lord Farage bellen en zeggen; "Sir, The Dutch people used their common sense. Now could we please join your commonwealth?"

Jan Bennink is reclameman, publicist en columnist voor Volkskrant.nl