Zwervers klaaglied nog altijd mooi

Houdt u van de muziek van Theo Deken? Weinig mensen zullen op die vraag meteen ja of nee zeggen. De enkeling die hem lang geleden op het podium zag, weet misschien nog wie hij was: een jonge, zich Taldick noemende componist, die in 1962 met zijn Big Ballad Boogie Blues...

Al vrij snel daarna zou Deken onder deerniswekkende omstandigheden uit de muziek verdwijnen. Hij kreeg ernstige psychische problemen, vernietigde zijn werk en bracht de laatste dertig jaar van zijn leven door op straat, als een van Amsterdams bekendste zwervers.

Afgelopen najaar overleed Deken op 61-jarige leeftijd. Voor het eerst was zijn muziek weer te horen: tijdens de begrafenis klonk zijn schrijnend mooie Something for Billie, een klaaglied waarmee hij ook in 1962 indruk had gemaakt. Familieleden en vrienden van vroeger constateerden geëmotioneerd dat de muziek nog net zo mooi als toen klonk.

Van Theo's oeuvre is vrijwel niets bewaard gebleven. Hij heeft nooit plaatopnamen gemaakt, van composities als Requiem voor een bikini en Crapaud d'amour zijn hooguit fragmenten bewaard, dankzij voormalige bandleden als Hans Dulfer. Verder resteren een radio-opname uit 1962 en wat registraties van repetities. Geen materiaal waarmee je iemands nagedachtenis in leven houdt.

Na de begrafenis concludeerden broer Carel Deken en slagwerker Chris Jones daarom dat ze iets voor Theo wilden doen. Met de op te richten Theo Taldick Memorial Foundation hoopt het duo de belangstelling voor zijn muziek aan te wakkeren. Over het hoe en wat wordt nog gedelibereerd, maar twee plannen zijn duidelijk: er dient een Theo Taldick Prijs voor jazzcomponisten te komen, en zijn muziek moet binnen afzienbare tijd opnieuw op de podia te horen zijn, zodat ook jongere generaties zich kunnen verbazen over Dekens bijzondere talent.

Eerst moet er een stevig bestuur komen, volgens het duo de belangrijkste voorwaarde voor succes. Chris Jones mijmert hardop: 'Dulfer als vice-voorzitter. Altijd goed voor de pr.'