Speculanten, die kennen Gemalto wél

Gemalto, dat vandaag met zijn jaarcijfers komt, is het onbekendste bedrijf uit de AEX. Alleen speculanten kennen de digitale beveiliger van onder meer bankpassen.

De champagnekurken knalden niet echt, toen Gemalto vorig jaar juni in de AEX kwam. 'Wat heeft dit bedrijf nu te zoeken in Amsterdam? Het is een Frans bedrijf, dat nauwelijks omzet draait in Nederland, nauwelijks medewerkers heeft in ons land, en als een belegger een aandeel ervan wil kopen, kun je heel makkelijk op de beurs in Frankrijk handelen', was de welkomstboodschap van beleggersvereniging VEB bij het debuut van het bedrijf in de eredivisie van het Damrak.

De koele ontvangst is verklaarbaar, want anders dan vaderlandse iconen in de belangrijkste beursbarometer als Heineken, Philips en Shell heeft Gemalto vrijwel niets met Nederland. Van de tienduizend werknemers wereldwijd werken er zo'n dertig hier, op het hoofdkantoor in Amsterdam. Sinds kort is er ook een vestiging in Breda waar bankpassen worden gepersonaliseerd. Die telt twaalf mensen. De baas van het bedrijf is een Fransman, de 55-jarige Olivier Piou. Het twaalfkoppige bestuur telt één Nederlander: voormalig Philips-bestuurder Arthur van der Poel, die commissaris is. En Gemalto (spreek uit: Sjeemaltó) was al jarenlang genoteerd in Parijs, voor het krap een jaar geleden ook naar de Amsterdamse beurs ging.

Met een omzet van 2,2 miljard euro en een beurswaarde van bijna 7 miljard mocht het bedrijf meteen door naar de AEX. Gemalto doet in digitale beveiliging, een groeisector bij uitstek. Het bedrijf werkt voor zo'n drieduizend banken (pinpassen) en creditcardmaatschappijen, 450 telecombedrijven (simkaarten) en tachtig overheden (paspoorten en toegangspassen), in 43 landen. Tot de Nederlandse klanten behoren ING, ABN Amro, KPN, de nieuwe bank Knab en Grace, het bedrijf achter de Amsterdam Arenacards. Gemalto maakt niet de chip zelf, maar de beveiligingssoftware die erop zit. Daaraan is groeiende behoefte: om hackers voor te blijven moet de versleuteling voortdurend worden verbeterd.

Met de afluisterschandalen, de opmars van de smartphone en de groei van mobiele betalingen zal de klandizie niet minder worden. Volgens een 'multi-year plan' dat een half jaar geleden werd gepresenteerd, denkt Gemalto over drie jaar 600 miljoen euro nettowinst te boeken, twee keer zoveel als in 2012. Dat moet gebeuren bij een jaarlijkse groei van de omzet met dubbelcijferige percentages. Vandaag moet blijken hoever het bedrijf daarmee is.

Niet iedereen is zo optimistisch over Gemalto's toekomst. Sterker nog: bij geen enkel 'Nederlands' bedrijf wordt zo veel gegokt op koersdalingen als bij Gemalto. Liefst 11,11 procent van de aandelen is in handen van zogeheten 'shortsellers', partijen die verwachten dat de koers van het bedrijf onderuit gaat. Vooral Amerikaanse 'hedgefondsen' denken dat het aandeel te duur is geworden.

De hedgefondsen wijzen er verder op dat topman Piou al eens een flinke pluk aandelen in zijn eigen bedrijf verzilverde; het verkopen van stukken van het eigen bedrijf door de topman is een alarmsignaal voor beleggers. Ook bleef Gemalto bij de laatste kwartaalcijfers achter bij de verwachtingen van analisten. En last but not least is er een kans dat nieuwe technologieën voor bijvoorbeeld internetbetalingen Gemalto's producten in het hart treffen.

Sowieso is de koers gevoelig voor het laatste technonieuws. Bij berichten dat een nieuwe telefoon van Apple of een creditcard van Visa werkt met andere of goedkopere beveiliging dan die van Gemalto, krijgt de koers direct een klap. De hedgefondsen hopen er veel geld mee te verdienen. Dit tot irritatie van Olivier Piou, die hen verantwoordelijk houdt voor de koersschommelingen. De topman van Gemalto vroeg zich in november in een interview met Management Scope af waarom het 'shorten' niet wordt verboden, zoals dat tijdens de kredietcrisis een tijdje het geval was met bankaandelen. De ergernis kan ook een persoonlijke achtergrond hebben: Piou kreeg vorig jaar voor 16,6 miljoen euro prestatieaandelen, een pakket van on-Nederlandse omvang.

Van de totale onbekendheid van zijn bedrijf ligt Piou naar eigen zeggen veel minder wakker. Als de grote klanten ons maar kennen, is het standaardantwoord van de topman op vragen of hij niet een 'Gemalto Inside'-stickertje wil op de telefoons, zoals Intel dat kent.

Rest de vraag wat een Frans bedrijf eigenlijk moet met een Nederlands hoofdkantoor en een tweede notering op de Amsterdamse beurs. Het hoofdkantoor zit hier níét om fiscale redenen, stelt het bedrijf nadrukkelijk, verwijzend naar Nederlands reputatie als belastingparadijs. Gemalto ontstond in 2006 uit een fusie van Gemplus en Axalto. Het laatstgenoemde bedrijf had zijn hoofdkantoor al in Amsterdam. En de tweede notering werd gevraagd vanwege de extra handel in het aandeel die het oplevert. De keuze viel op Amsterdam, volgens Gemalto niet alleen omdat het hoofdkantoor hier toch al was gevestigd, maar ook omdat 'Nederlanders gevoel hebben voor technologie'.