Show Krijnen overtreft Patty's Posse

Wie mocht denken dat met de tv-show Patty's Posse van Patty Brard het toppunt van schaamteloos narcisme is bereikt, moet beslist naar de voorstelling Galleryplay van de Haarlemse kunstenaar Cees Krijnen gaan....

Krijnen won in 1999 de Prix de Rome en laat sindsdien regelmatig van zich horen. Opmerkelijk feit: zijn moeder is zijn muze, of liever gezegd, zijn gescheiden moeder is zijn muze. Na de echtscheiding van zijn ouders heeft Krijnen de emoties die daarbij loskwamen verwerkt in zijn kunst. Titels van zijn kunstwerken zijn onder meer Woman in Divorce Battle on Tour en Fragance Femme DivorcII, een parfuminstallatie die hij maakte bij Cartier.

Om zijn gescheiden moeder weer ietsje vertrouwder te maken met het onderwerp seksualiteit ontwierp hij de zesdelige dildoset Cock-Blok, bestaande uit zes beeldjes die de penis voorstellen van klein en ingedut tot fier en opgewonden, dat alles uitgevoerd in de kleur lichtblauw met witte wolkjes erop.

In Galleryplay staat de dildoset ('the six steps of male emotions') prominent in het decor, dat het huiskameratelier van Krijnen moet voorstellen. Overal liggen internationale kunsttijdschriften en glossy's, er staan veel flessen gin en minder flessen tonic. De ruimte wordt gedomineerd door een grote zonnebank waarop Krijnen zichzelf gedurende de voorstelling bruin kleurt. Als hij niet onder de hoogtezon ligt, paradeert hij rusteloos over het podium, summier gekleed in witte slip en op plateauzolen.

Willem de Wolf (van het duo Kas & De Wolf) speelt zijn assistent, Greta Blok (de moeder van Cees) speelt zichzelf en castingdirector Hans Kemna doet min of meer hetzelfde, maar dan in de hoedanigheid van de kunstverzamelaar die hij ook is. Het is superieur dilettantentoneel dat dit viertal hier ten beste geeft. Willem de Wolf (die ook de tekst schreef) is de enige die zich probeert te gedragen als een acteur die een rol speelt. Krijnen zelf schmiert met zijn lijzige stem en merkwaardige motoriek een flink eind weg, zijn moeder acteert met de ernst van Kniertje uit Op Hoop van Zegen en Hans Kemna is charmant-vals, flemend en erg grappig tegelijk.

Er is voortdurend mobiel telefoonverkeer met kunsttypes uit Londen en Parijs, en ook hangen Rudi Fuchs en Inez van Lamsweerde aan de lijn. Galleryplay is ongetwijfeld bedoeld als een satire op het kunstbedrijf, op de hypes en het netwerken. Maar het is eerder vermakelijk dan hard, eerder zorgeloos narcistisch dan een fel pamflet tegen artistieke geborneerdheid.

Intussen kom je wel het een en ander te weten over het leven in kringen van de moderne kunst, dat zich kennelijk afspeelt in restaurants waar het hoofdgerecht bestaat uit gamba, waar giechelende meisjes van veertig-plus de dienst uitmaken en waar loungemuziek van The Anita Kerr Singers nog steeds voor hip doorgaat.