Ik weet het zeker: mijn kind is ongelukkig met zijn/haar partner

Nieuwe lezersrubriek over hoogte-, diepte- en knelpunten in het familieleven...

Hoe is het om je kind met 'de verkeerde' thuis te zien komen? Jouw lieveling met een hork. Jouw behulpzame jongen met een kenau. Erg, maar wat doe je eraan? En wat als je de relatie van je kind langzaam maar zeker ziet verzanden in een liefdeloze dorre sleur? Geen greintje geluk meer te bespeuren tussen die twee. Moet je je daarmee bemoeien of gewoon maar afwachten?

Albert van der Vliet wil graag iets kwijt. Op de Volkskrant-weblog over deze rubriek schrijft hij: 'Ik heb bezwaar tegen het gebruik van het woord 'kind'. Dat is sentimenteel. Een kind met een partner is geen kind meer. En een volwassene aanspreken als: 'Je blijft toch mijn kind', is een vorm van claimen waar ik koude rillingen van krijg.' Alberts punt is helder: ouders moeten niet te klef worden. Dan zullen ze zich naar zijn mening ongetwijfeld ook niet zomaar mogen bemoeien met relatieperikelen.

Jeroen Peeters (50) uit Nieuwehorne heeft daadwerkelijk meegemaakt dat zijn dochter 'een beetje' ongelukkig was met haar vriend. Ze kreeg op haar zeventiende een relatie met een jongen die ze vanachter de computer via een chatprogramma had leren kennen. Zijn dochter was namelijk bang dat ze 'over zou blijven', mailt Jeroen. Dus leerde ze die 'lieve jongen' kennen. Er was maar een probleem: hij woonde aan de andere kant van het land. Dat losten ze op door afwisselend het ene weekend bij hem thuis en het andere bij haar door te brengen. Maar na vijf jaar breekt de sleur dochter Peeters op. 'Zij groeide door, verhuisde voor haar studie anderhalf jaar geleden naar Zwolle en kreeg in de gaten hoe wild en vrij het leven kan zijn.' Vader Peeters hoefde zich niet met het ongeluk van zijn dochter te bemoeien. Zij leerde een vrijgevochten meisje kennen, kreeg mede daardoor in de gaten dat er wat in te halen viel en koos voor zichzelf. 'Met het nodige verdriet (ook mijn eigen lieverd en ik konden de tranen niet in bedwang houden) heeft ze het uitgemaakt, maar ze bloeit nu als nooit tevoren. Mooi hè?'

Daaruit klinkt een enorm gevoel van opluchting. Dat ging net op tijd vanzelf over. Nu maar hopen dat het met de volgende partner wat flitsender wordt. Afwachten maar weer.

Afwachten is wat NewFriends op het Bloedband-weblog sowieso adviseert. 'Als je je kind hebt opgevoed tot een kritisch, positief, zelfstandig mens, dan moet je als ouder dat kind zijn/haar gang laten gaan. Het is pijnlijk te zien dat je kind ongelukkig is. Het is bijzonder jammer als dat komt door de keuze van de 'verkeerde partner'. Maar het kind zelf laat de situatie waarin het is beland voortbestaan. Misschien omdat het (nog niet) weet dat het ook anders kan. Misschien omdat de moed om de situatie zelf te veranderen nog ontbreekt. Bemoei je er niet mee. Oefen vooral geen druk uit. Als het op een bepaald moment bij je aanklopt en om raad vraagt, probeer dan objectief mee te denken.'

Duidelijke raad. Maar wat nou als afstand bewaren niet lukt? Heeft u zich wel eens ongevraagd of ongewenst bemoeid met het liefdesleven van uw zoon of dochter?