Hoera, een taboe: samen wonen, apart slapen

De revolutie in de Arabische wereld waart - uiteraard - door de kolommen van de opinieweekbladen. Erg eenduidig zijn de meningen nog niet.

In De Groene Amsterdammer zet Yasha Lange vraagtekens bij de rol van de 'nieuwe media'. 'Ondertussen ligt in Egypte het internet er al dagen uit, maar stromen de pleinen vol en is alles te zien op de satellietzenders. Alles bij elkaar toont het aan dat de methode secundair is. Hoe de informatie verspreid wordt - Twitter, sms, satelliettelevisie, radio, spandoek of een ouderwets foldertje - maakt niet uit. Het gaat om gedeelde kennis. The medium is nót the message, deze keer.'

Het weerhoudt het blad er niet van een reportage te plaatsen over Tunesië, waar 'niet de ondergrondse oppositie, niet de islamisten, niet de vakbonden, maar de twee miljoen gebruikers van Facebook' de president verdreven.

Ook in HP/De Tijd lopen de verwachtingen van individuele scribenten uiteen. 'Tunesië ligt dichtbij Italië en is gewend aan westerse toeristen. Dat biedt kansen voor een nieuwe generatie die zich nog niet gek heeft laten maken door de hysterie in de moslimwereld', schrijft commentator Dirk-Jan van Baar hoopvol over kans dat 'antistoffen tegen de moslimterreur' de Arabische wereld zullen bereiken.

Maar elders is de toon gereserveerder. Bij een paginagrote foto die 'de warme gloed van de revolutie' moet illustreren wordt gewaarschuwd dat na de euforie van het volk de werkelijkheid zal terugkeren. . 'Dan blijkt de revolutie toch minder overhoop te hebben gehaald dan gedacht. Sommigen zullen heimelijk terugverlangen naar Hosni Mubarak. Zo gaat het vaak met revoluties.'

Ook hoofdredacteur Arendo Joustra koestert in Elsevier geen illusies over de Egypitsche opstand. 'Wie ooit Homage to Catalonia van George Orwell heeft gelezen, is voorgoed genezen van het idee dat het om kameraadschap en idealen zou gaan.'Hij ziet 'te veel valse romantiek over Facebook (alsof er geen doden vallen), te veel valse supporters op veilige afstand in Hilversum (die het gelijk per definitie aan demonstranten geven, of ze nu op het Museumplein in Amsterdam of op het Tahrirplein in Cairo), te veel valse verwachtingen (alsof de Moslimbroederschap opeens uit padvinders bestaat).'

Anders nog wezenlijke kwesties?

Zeker wel. Vrij Nederland heeft 'misschien een taboe te pakken': sleeping apart together, oftewel samen wonen maar apart slapen. Brad Pitt en Angelina Jolie doen het, net als Tom Cruise en Katie Holmes, en Rafael van der Vaart en Sylvie Meiss. Vanwege een snurkende partner, een kind of een ander nachtritme. Het geldt als bewijs van donkere wolken aan de relatiehorizon, maar, schrijft VN in een ware oproep: 'Laten we dat gezamenlijke bed niet idealiseren, en in plaats daarvan zorgen dat we morgen allemaal zo uitgerust mogelijk kunnen opstaan. (¿) En maakt u zich vooral geen zorgen over een induttend seksleven. In plaats van minder, kunnen aparte slaapkamers wel eens méér spanning opleveren. ¿Bij jou of bij mij?¿ is tenslotte een vraag die u waarschijnlijk sinds uw eerste afspraakjes niet meer gehoord hebt.'

Jean-Pierre Geelen