de bib van bretelli

Een restaurant dat goed omgaat met zijn gasten ('leeslampje, mevrouw?') kan niet slecht zijn...

Je komt alleen, je eet alleen, je sterft alleen, zei de grote Jan Cremer. Eten is een ander verhaal. Er is weinig triester dan een eenzame eter in een restaurant. Het is net eenpersoons seks: het k n, maar met meer is leuker. Res taurants lijken ook niet dol op alleeneters. Een tijd terug klaagde de bond van alleenstaanden dat eenlingen altijd aan de beroerdste tafels werden gezet, naast de deur, de wc of ander ongerief. Wegjaagbeleid heet zoiets.

Dat het anders kan, bewijst restaurant Bretelli in Weert. Een oudere dame die alleen eet, krijgt een leeslamp bij haar tafel geschoven zodat ze de krant goed kan lezen onder het eten. Af en toe maakt de bediening halt voor een praatje. Zoiets doet plezier. Een restaurant dat zo met zijn gasten omgaat kan niet slecht zijn.

Ooit was Weert een omweg waard. Dat was toen Emmanuel Mertens er zijn tweesterrenzaak l'Auberge dreef. Maar alle roem is vergankelijk, ook culinaire. Mertens opende een hotel-restaurant dat binnen een paar jaar ter ziele was. Hij verkaste naar Hamburg waar hij weer een ster kookte, maar het zakelijk niet redde. Hij schijnt nu in Maastricht te zitten.

Terwijl Mertens onderging, kwam Bretelli op. Een bloemenzaak in het centrum van Weert werd verbouwd tot een ruim restaurant met een vrolijke tegelvloer, houten tafels met witte lopertjes, moderne kunst aan de muur en een pikante lingeriereclame op de mannen-wc. In plaats van sterren kreeg Bretelli een 'bib', wat bij Michelin staat voor goed eten voor een schappelijke prijs.

De naam Bretelli doet Italiaans aan. Dat idee wordt versterkt door de prestigieuze wijnkaart vol Brunello's, Chianti's en Barolo's. Maar de naam blijkt te zijn ontleend aan de broekophouder van de eigenaar. Sommige dingen wil je niet weten.

De kok laat in ons verrassingsmenu zien dat hij durft te combineren. Dat blijkt uit de salade met Hollandse garnalen, sesamdressing, schuimige tomatensaus en een stukje gegrilde tonijn met wat avocadomousse. De sesam doet afbreuk aan de garnalen, maar de rest past goed bij elkaar.

In gang twee vormen drie gegrilde coquilles een vloeiende combinatie met smeuïge bloemkoolpuree en citroenboter. De versiering van een scharreleitje met een lepel kaviaar vinden wij ietwat overbodig. In plaats daarvan hadden we de coquilles liever heet van de grill gehad.

Het hoofdgerecht is filet van hert en een hertstoofpotje gebonden met spekkoek. Erbij ligt knapperige risotto van rucola en walnoot. Een prima gerecht, jammer alleen dat de borden niet warm zijn waardoor het snel afkoelt. Afkoelen is niet nodig voor het toetje: mangoijs, taartje van passievrucht, chocolademousse en een kruidige rozemarijnmousse. Zoet, maar wel lekker.

Je kunt discussiëren over wat een 'schappelijke' prijs is. Voor wat we krijgen is de prijs niet onredelijk, maar goedkoop is het niet. Dat zou ze weleens hun bib kunnen kosten. Maar misschien wil Bretelli wel meer ophouden dan alleen de broek van de eigenaar. Sterren bijvoorbeeld.