Amalia

Mijn vrouw heet Amalia...

Eigenlijk is hier alles mee gezegd. Althans op het eerste gezicht. Ik ga hier niet beweren dat ons leven sinds dinsdagochtend (maandagavond voor de slimmeriken) ingrijpend veranderd is. Toch wordt de krantenkop 'Vanaf nu is het gewoon Amalia' hier thuis anders gelezen.

Ooit was er de stier Herman - en nooit heb ik me helemaal aan de indruk kunnen onttrekken dat die stier iets met mij te maken had. De Herman in Herman van Veen staat daarentegen lichtjaren van mij af.

Zelfs in Spanje, waar de naam aan mijn vrouw werd gegeven, komt Amalia bijna niet voor. Het is meer een naam voor Portugezen (Amalia Rodriguez). Mijn vrouw is niet ver van de Portugese grens geboren. Haar moeder heet ook Amalia. De waarheid ligt ergens in het midden.

Vroeger kon je in Spanje tapas bestellen aan de bar. En sinds een jaar of tien kan dat in Nederland ook; de 'Tapasbars' schieten als paddenstoelen uit de grond; ik ben er nooit geweest, maar ik weet zeker dat je ook in een winderige zijstraat van het Burgemeester Verschuurplein in Almere tapas kunt eten. Ik wil maar zeggen dat het eten van tapas (zowel in Spanje als in Nederland) sinds een jaar of tien minder leuk is geworden. In cafés waar op een bord achter de bar met krijt staat geschreven dat er 'ook tapas' te krijgen zijn, bestel ik zelfs helemaal niets meer.

In de loop van de dinsdag ging bij ons steeds vaker de telefoon. Of we het al hadden gehoord? Ja, we hadden het al gehoord. Daarna volgde er aan de andere kant van de lijn iets dat noch een felicitatie noch een condoleance was, maar iets wat tot eergisteren nog niet bestond.

Wat ging er ondertussen door mijn vrouw heen? Door Amalia? De enige echte - tot dinsdagochtend. Nou, zij vond het allemaal een beetje raar, maar ook weer niet vervelend: er was veel aandacht voor iets wat tot dinsdagochtend alleen van haar was geweest (en van haar moeder en Amalia Rodriguez), en dat nu op ieders lippen lag. Zo had zij in de loop van de dinsdag op straat en in de tram een paar keer om zich heen gekeken omdat zij dacht dat zij haar naam hoorde: maar dat waren alleen maar mensen geweest die het over die andere Amalia hadden. Toch hoor ik vandaag al iets mechanisch en verveelds in haar stem sluipen wanneer zij de telefoon opneemt en ik aan haar reacties merk dat de beller als eerste over de naam begint.

Dat heeft ook alles te maken met de consequenties die pas vandaag in alle omvang beginnen door te dringen. 'In Almelo heeft de gemeente het voormalige Balkanplein naar de nieuwe prinses vernoemd', berichtte de Volkskrant gisteren. 'De luchthaven op Bonaire zal zo snel mogelijk Prinses Amalia Airport heten. In Amsterdam is een rondvaartboot naar de prinses vernoemd.'

Het zal niet lang meer duren of de eerste tapasbar zal Bar Amalia heten, om nog maar te zwijgen over de tientallen Amalia's die over anderhalf jaar de wachtlijsten van de kinderdagverblijven zullen bevolken. Niet ver van de tapasbar bij het Burgemeester Verschuurplein in Almere heeft inmiddels de Basisschool Amalia haar deuren geopend. Het is tegen die tijd al lang niet meer zulk mooi en helder winterweer als in de afgelopen dagen: de wind rukt aan de te dunne, sprietige boompjes op het schoolplein; regen valt neer op de ongebruikte speeltoestellen. Bij de tapasbar hangt achter de bar een bord waarop met krijt staat geschreven dat er 'ook kroketten en patat' zijn te krijgen.

Misschien is tegen die tijd ook het moment aangebroken om te verhuizen naar het land waar de naam nog een zeldzaamheid is, maar wel op zijn mooist wordt uitgesproken.