Alles wat een man/vrouw moet weten

Vrouwen lijden onder de menstruatie, mannen lijden aan de volle maan. Het klinkt romantisch, maar als echte kerel ben je er mooi klaar mee....

Ook de man kent terugkerende momenten dat hij zichzelf niet is. En het brengt een hoop narigheid met zich mee. 'Tot grote

op luchting' van Alvert Kostverloren (33, Doorn) komt in deze rubriek dan eindelijk de kwestie van het 'periodiek mannelijk ongemak' aan de orde. Toen de heer Kost ver lo ren zich voor het eerst bewust werd van zijn eigen maandelijkse stonde, ervoer hij het bijbehorende gedrag als 'potsierlijk en aanstellerig'. Toch heeft hij met de harde feiten moeten leren leven: 'Ik loop volstrekt syn chroon met de wassende maan. Een paar dagen voor de volle maan word ik rusteloos en tegelijk naarbinnen gekeerd. Ik ben dan slecht bereikbaar voor mijn huisgenoten en verblijf het liefst in mijn werkkamer op zolder.

'In de nacht die voorafgaat aan de volle maan doe ik geen oog dicht, tenzij ik door ziekte of dronkenschap in slaap word gehamerd. Ik schrijf dan brieven en bekentenissen aan mensen die ik jaren niet heb gezien. De meeste berichten zijn te sentimenteel om overdag onder ogen te zien en alleen te begrijpen bij volle maan. Ik ken verder geen mannen die (weten dat ze) hieraan lijden. Het lijkt me evenwel onwaarschijnlijk dat ik de enige ben, ook gezien de werking van eb en vloed. Is het bovendien wel een exclusief mannelijke aangelegenheid?'

Daar hopen we nog achter te komen de komende afleveringen, maar in elk geval beschrijft Jacob Meinardi in zijn reactie precies hetzelfde fenomeen: 'Ik heb lang geleden ontdekt dat ik zonder kalender precies kan aangeven wanneer het twee dagen voor volle maan is. Dan word ik zo intuïtief en associatief dat ik er van slag van raak. Dat duurt zo'n vier dagen.' Bij de heer Meinardi is het wel de voorbode voor iets moois: 'In de week die daarop volgt ben ik maandelijks op mijn best in alles wat ik doe.'

De meeste vrouwen zullen best met mannelijk vollemaansgedrag kunnen leven, zolang dat ten minste maar 'risico-mijdend' is. Dat wil zeggen: een slippertje is er bijvoorbeeld niet mee goedgepraat. Want de bereidheid van Valerie Olsen om een buitenechtelijke affaire of relatie anno 2001 als een wederzijds verworven vrijheid tussen partners te accepteren, kunnen veel dameslezers niet delen.

Jeannette Buijs (40, Wijchen): 'Wat de relatie met mijn partner uniek maakt is het geven en ontvangen van seksueel genot. Uit huilen kan ik ook bij familie, en dat goede gesprek lukt immers prima met de vriendinnen. Vreemdgaan is dan ook niet zomaar "lekker klaarkomen", maar het ontkennen van de kern van onze relatie. Als mijn partner vreemdgaat, geeft hij aan: jij bent niet meer uniek voor mij. Blijkbaar ben ik dus inwisselbaar. Mijn (eigen)waarde keldert hierdoor drastisch en dat is zeer vernederend. Hiermee verdwijnt mijn hele gevoel van veiligheid dat essentieel is voor onze relatie. En dat betekent dus: einde relatie!'

Niet alle mannen kunnen hier wat mee. Wido Wing (54, geen plaatsnaam) rekent zichzelf tot de 'kerels van de jaren zestig' die de 'wereld op zijn kop zetten, dat nu nog doen, maar er de tol voor moeten betalen'. Zijn generatie heeft 'eindeloze echtelijke ruzies' achter de rug met 'vrouwen die bang zijn voor hun zekerheden (= een man met alles erop en eraan)', maar nooit mag het vuur wat de heer Wing betreft uitgeblust raken: 'Wat we toen en nu nodig hadden en hebben is lef. Het avontuur aangaan. Wat toen was, geldt nu nog: nieuwe ideeën in de praktijk brengen, inclusief verliefd worden en daar weer extra energie en ideeën door opdoen. Houd vol, mannen!'

En dan zijn we ook nog druk met de vraag hoe of dat het nu komt dat het altijd vrouwen zijn die relatietests invullen in magazines. Hester van Buijtenen doet dit omdat zij graag wil weten of 'het goed zit'. 'Ik weet heus wel dat je je relatie niet kan meten aan zo'n test, maar het is zo verleidelijk die vakjes aan te kruisen! Als de uitkomst me bevalt vind ik het helemaal waar, zo niet dan bombardeer ik de test meteen tot grote onzin. Vriendelijk bedankt voor de aandacht!'

Op de valreep nog een reactie over de mannelijke 'periode'. Ook Lidia Peters kon 'wel juichen' toen zij over de ongesteldheid van Theo Cosijnse las. 'Eindelijk iemand die net als ik bemerkt dat je gedrag totaal kan veranderen als de luchtdruk plots daalt. Een barometer hebben we bij ons thuis eigenlijk niet meer nodig, want ik voel al bij het opstaan hoe het ervoor staat. Een trillerig gevoel, piekeren, beren op de weg zien, een zeer lage frustratiedrempel, met alle gevolgen van dien. Zo gauw de luchtdruk weer stijgt, kan ik de hele wereld aan. Ik ben luchthartig, opgewekt, energiek. Ik ben een vrouw (51) na de overgang. Weet het eerst daar aan. Maar het fenomeen neemt toe. Heeft het misschien toch iets te maken met al die atmosferische storingen door mobiele telefonie?'

Uw reacties worden op prijs gesteld.