Bush belt Musharraf niet eens

Kort na de ‘coup’ klonken er voorzichtig afkeurende geluiden uit Washington, maar tegelijkertijd werd duidelijk dat de miljarden dollars die het militaire regime krijgt, gewoon naar Islamabad blijven stromen. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice zei zondag in Jeruzalem dat ‘het beschermen van de VS en haar burgers door de strijd tegen de terroristen voort te zetten’ de eerste prioriteit van de Amerikaanse regering is.

Maandag zei minister van Defensie Robert Gates dat Amerika zijn militaire hulp aan Pakistan opnieuw onder de loep neemt, maar ‘zeker wil stellen dat de pogingen om terreur te bestrijden hierdoor niet ondermijnd worden’. Pakistan is een land van ‘groot strategisch belang en een cruciale partner’ in de oorlog tegen het terrorisme.

Democratie
Hoe kan het dat een militaire dictator die weigert zich aan de grondwet te houden, op zoveel steun kan rekenen van de VS, een land waarvan de leiders niet vaak genoeg kunnen zeggen dat ze overal ter wereld democratie willen brengen? Want als de noodtoestand wordt uitgeroepen om van onafhankelijke, seculiere rechters af te komen, lijkt het erop dat democratie Musharraf veel meer dwars zit dan extremisme.

Naaste medewerkers van Musharraf gaven zondag tegenover de New York Times toe dat de president er van tevoren al vanuit was gegaan dat zijn acties geen grote consequenties zouden hebben. En daar kreeg hij gelijk in. Musharraf heeft niet eens een persoonlijk protesttelefoontje van Bush gekregen, lieten ze weten.

Tegengas
Natuurlijk wist Musharraf al dat hij weinig tegengas zou krijgen. Vorige week donderdag sprak hij uitgebreid met de Britse premier Gordon Brown. En admiraal William Fallon, commandant van de US Central Command, was op bezoek in Pakistan. Enkele uren voor de noodtoestand werd uitgeroepen was hij op het hoofdkwartier van de strijdkrachten. Hij heeft geprobeerd Musharraf ‘te ontmoedigen’, maar dat was uiteindelijk zonder succes.

Het is niet zo dat Washington tevreden is over de prestaties van Musharraf. Het afgelopen jaar komt er steeds meer kritiek op de magere resultaten van het Pakistaanse leger in de strijd tegen de Taliban en Al Qaida. Sinds zijn aantreden zijn het extremisme en het geweld in de regio alleen maar toegenomen.

Alternatief
Maar Washington ziet geen alternatief voor Musharraf. En zolang hij belooft het Pakistaanse leger in te zetten om de Verenigde Staten te helpen hun ‘eerste prioriteit’ te realiseren, kunnen democratische verkiezingen in Pakistan best een jaartje of twee, drie op de lange baan worden geschoven. Zoals de Pakistaanse minister van Informatie het deze week verwoordde: ‘De VS verkiezen een stabiel Pakistan boven een democratie waarbij extremisten meer macht kunnen krijgen.’