Israël heeft z’n twee zonen – dood – terug

Uren later verdubbelde zich de pijn nog eens. In ruil voor de dode lichamen van Eldad Regev en Ehud Goldwasser liet Israël de terrorist Samir Kuntar na 29 jaar vrij. Hij was de langstzittende Libanese gevangene in Israël – en misschien ook wel de meest gehate, omdat hij in 1979 een 4-jarig meisje de schedel insloeg met een geweerkolf.

Hoge prijs
Het was ‘een hoge prijs’, zei premier Ehud Olmert na de voltooiing van de ruil. ‘Buitenlanders begrijpen niet wat elke Israëli weet: de verplichting om op te komen voor ieder van onze soldaten is het bindmiddel van onze samenleving en het stelt ons in staat omringd door vijanden en terreurbewegingen te overleven.’

De juichstemming in Libanon en de Palestijnse gebieden, en de heldenontvangst die Kuntar ten deel viel, waren als zout in de wonden. ‘Israël is in tranen’, zei president Shimon Peres. ‘Waar is de hoogste morele overwinning geboekt? Hier bij de rouwkaarsen, en niet daar. Libanon heeft zichzelf te schande gemaakt.’

Bewijs
Jeruzalem ging er al van uit dat Goldwasser en Regev niet meer in leven waren. Maar voor die aanname bestond geen overtuigend bewijs. Pas toen de kisten in beeld kwamen, was er duidelijkheid. ‘Ik kon het niet aanzien’, zei Zvi Regev, de vader van Eldad. ‘Ik heb gevraagd of de televisie uit kon.’ Twee jaar hebben de familieleden de regering aangespoord hun zonen terug te halen met een gevangenenruil – een wens die een meerderheid van de bevolking deelde.

Het is onduidelijk hoe en wanneer de twee omkwamen. Mogelijk zijn ze snel overleden aan verwondingen die ze opliepen tijdens de aanval op hun jeep op 12 juli 2006. De ontvoering was de aanleiding voor Israël de oorlog te beginnen.

Eindbalans
Het einde van de ontvoering verandert weinig aan de eindbalans die Israëli’s al van de oorlog hadden opgemaakt. Het was een vergeefse poging Hezbollah op de knieën te krijgen – de afschrikwekkende macht van Israël was afgenomen. Het stemde Israëli’s bitter over de toestand waarin hun land verkeerde. In een door de regering gevraagd onderzoek is Olmert verweten haastig en ondoordacht ten strijde te zijn getrokken. (Aan Libanese zijde vielen meer dan 1.200 doden, in Israël kwamen 159 burgers en soldaten om.)

De frustraties zijn niet verdwenen. ‘Toen ik de kisten zag, voelde ik me verslagen en vernederd’, zei Baruch Keren, de broer van Danny Haran, die in 1979 samen met zijn dochtertje door Samir Kuntar is vermoord. ‘Als de soldaten in leven waren geweest, of ten minste een van hen, dan zou ik het zonder twijfel hebben geaccepteerd. Maar als je de kisten ziet, begrijp je hoe er al die tijd met ons is gesold.’

Stof tot nadenken
De wetenschap dat Hezbollah in Libanon aan macht heeft gewonnen en zich via de poreuze Syrische grens herbewapent, biedt Israël nog meer stof tot nadenken. Over de kansen op een nieuwe oorlog bijvoorbeeld; en over de effecten die de ruil heeft op de Palestijnen.

Voordat Samir Kuntar de grens met Libanon overging, trok er eerst een konvooi van meer dan 20 Rode-Kruisvrachtwagens voorbij. Ze vervoerden de stoffelijke resten van 199 Palestijnen en Libanezen, die in de loop der jaren in Israël waren gedood. Het was een morbide historisch overzicht van de Israëlische conflictgeschiedenis. Onder de doden was Dalal Mughrabi. In 1978 gaf zij namens Fatah leiding aan een aanval op een bus op de kustweg naar Tel Aviv – 36 Israëli’s kwamen daarbij om.

‘We hebben een belangrijke les geleerd van Dalal Mughrabi’, zei Rafik Husseini, een topadviseur van president Mahmoud Abbas. ‘We hebben geleerd te vechten en ons te verzetten.’

Peiling
Israël liet woensdag vijf gevangenen van Hezbollah vrij in ruil voor de stoffelijke overschotten van twee militairen. Een te hoge prijs?
Ja
Nee