De gek met de trom heeft zijn doel bereikt

Natuurlijk, de Spaanse bierbrouwer Cruzcampo heeft je 6000 euro geschonken voor je reis naar Oostenrijk en Zwitserland. Heineken heeft daar nog eens een paar duizend euro voor onkosten bijgedaan. En dan was er nog dat lekker bedrag dat je overhield na de opnames van enkele ringtones voor de Spaanse mobiele telefoonmarkt.

Alsof dat niet genoeg was, heeft het Verkeersbureau van Tirol jouw verblijfskosten in Innsbruck en Salzburg betaald. Liefst drie appartementen hebben ze ter beschikking gesteld aan de wereldberoemde Manolo in zijn typische outfit – Baskische pet, Spaans voetbaltruitje met nummer 12 en uiteraard de grote trom. Maar is dit erg? Dat allerlei bedrijven en instanties je financieel hebben gesteund bij je uit de hand gelopen passie?

Hoeveel geld heb je niet verloren omdat je jouw kroeg Tu Museo Deportivo – pal naast het Mestalla-stadion in Valencia – weer eens drie weken hebt moeten sluiten? En hoeveel plezier heb je de supporters niet geschonken omdat je bedacht om ditmaal ook trompettisten en trombonisten mee te nemen om je trom te begeleiden? Paquito el Chocolatero en het onvermijdelijke Viva España klonken thuis en in het stadion nog mooier dan de afgelopen jaren.

Maar waarom moest je op Euro 2008 nou zo nodig ook trommelen bij wedstrijden van Oostenrijk? Gelukkig zijn die jongens in de eerste ronde uitgeschakeld! Kon jij je weer als vanouds op het Spaans elftal richten, zoals je dat al vanaf het WK van 1982 hebt gedaan. Bijna 16 duizend kilometer liftte je destijds door Spanje om bij La Selección te kunnen zijn. Weet je dat nog? En wat sloeg je als een bezetene! Pom! Pom! Pom! Op je eerste trom toen nog. In Oostenrijk was je aan je tiende toe. Of was het alweer je elfde? Gloednieuw, omdat je vlak voor het EK weer eens een bombo aan een voetbalmuseum hebt weggegeven. Typisch Manolo! Het hart altijd op de juiste plaats. Wie hieraan twijfelt, hoeft maar het opschrift op jouw trom te lezen: ‘Sport ja, geweld nee’.

Geen wonder dat de Spaanse koning in Oostenrijk je weer eens hartelijk de groeten heeft gedaan. En duizenden supporters, van Kroaten tot Japanners, weer lachend met ‘die gek met de trom’ op de foto wilden. Tja, als ze toch eens wisten van jouw verschrikkelijke lijdensweg!

Hoe je in januari 1987, na Spanje-Nederland, vier dagen in het ziekenhuis moest worden opgenomen en daarna meteen weer doorvloog naar Oostenrijk om Spanje te zien spelen. Om vervolgens bij thuiskomst te ontdekken dat je vrouw en vier kinderen – zonder waarschuwing – voorgoed waren vertrokken.

Maar dat is geweest. Persoonlijke tragedies doen er niet meer toe. De herinneringen aan die mislukte zeven WK’s en vijf EK’s die je voor Euro 2008 hebt bezocht evenmin. Want na al die duizenden kilometers reizen, na al die blaren op je handen van het trommelen, is het eindelijk gebeurd: Spanje is kampioen!