Antonio Pennacchi.
Antonio Pennacchi. © GETTY

Broederstrijd is niet gelikt en dat levert indrukwekkende beelden op

Boek (fictie) - Antonio Pennacchi, Broederstrijd

Indrukwekkend vervolg op Het Mussolinikanaal.

Antonio Pennacchi
Broederstrijd
Fictie
Uit het Italiaans vertaald door Pietha de Voogd en Mieke Geuzebroek.
De Bezige Bij; 480 pagina's; euro 24,99.

Het levensverhaal van Antonio Pennacchi ( 1950) is allesbehalve gewoon. Hij werkte dertig jaar als fabrieksarbeider, tot hij besloot te gaan schrijven. Van de vele boeken die hij sinds zijn debuut in 1994 schreef, betekende Het Mussolinikanaal zijn internationale doorbraak. Die roman vertelt over een krankzinnige onderneming uit Mussolini's koker: duizenden arme boerengezinnen uit de Veneto werden overgebracht naar de drooggelegde Pontijnse moerassen, ten zuiden van Rome, waar ter meerdere eer en glorie van de Duce hele steden uit de grond werden gestampt. Het verhaal maakte indruk, vooral dankzij Pennacchi's ongepolijste stijl en de wonderlijk poëtische volkstaal.

Ook in Broederstrijd weer een glansrol voor de familie Peruzzi, waarvoor Pennacchi zich door (verhalen uit) zijn familie liet inspireren

In Broederstrijd (2015) pakt Pennacchi de draad weer op (de Italiaanse titel luidt Het Mussolinikanaal deel 2); nu beschrijft hij de periode vanaf de Duitse bezetting. De geallieerden zijn bezig aan de opmars vanuit het zuiden en ondertussen probeert de bevolking er het beste van te maken. Met weer een glansrol voor de familie Peruzzi, waarvoor Pennacchi zich door (verhalen uit) zijn familie liet inspireren - ook die was in het kader van Mussolini's project naar de voormalige moerassen gelokt met de belofte van een stukje land. Geploeter van berooide boeren die maar ergens anders wortel moeten zien te schieten en ook nog een oorlog over zich heen krijgen. Maar als de Duitsers de aftocht hebben geblazen en de geëvacueerde bevolking langzaam terugkeert naar het zwaargehavende Littoria (nu Latina), gloort er hoop en begint de wederopbouw.

Broederstrijd is geen gelikte documentaire, nee, het is of iemand met een onvast handcameraatje de arme sloebers volgt die het in tijden van oorlog en misère maar moeten zien te rooien. Wat levert dat indrukwekkende beelden op.