Zo erg is een natte luier niet, van een 16-jarige jongen

Willem Vissers schrijft wekelijks over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel

De luier van een 16-jarige verschonen is als een Ikeakastje in elkaar zetten. Met zijn tweeën is het handiger.

Gelukkig poept Samuel zelden buiten de deur. Dat klinkt een beetje raar, maar het is wel prettig zo. Samuel poept keurig in zijn luier, meestal thuis. Hij draagt grote luiers, luiers waar een jongen van 16 in past.

Samuel is niet zindelijk. Geregeld komt een medewerker van de apotheek dozen vol luiers brengen. Tena voor de dag, Absorin voor de nacht. Onze verzekering vergoedt ze gelukkig. Gemiddeld draagt Samuel drie luiers per dag. De eerste krijgt hij als hij opstaat, de volgende ergens gedurende de dag, de laatste als hij naar bed gaat.