939904
Zeezeiler Henk de Velde omhelst zaterdag zijn zoon (R) en de vriendin van zijn zoon (L) na aankomst in IJmuiden. De zeiler vertrok in 2007 voor zijn Never Ending Voyage. © ANP

Waarom zeezeiler Henk de Velde naar huis kwam

Zeezeiler Henk de Velde is terug van de tocht waarvan hij niet zou terugkeren: zijn never ending voyage kreeg alsnog een eind. Jaren zwierf hij solo over zee, zeilde hij voor de zesde keer de wereld rond, maar zaterdagmiddag meerde hij zijn lavendelblauwe trimaran Juniper aan in IJmuiden, op zoet water achter de sluizen, in het land dat hij voorgoed verlaten had.

Het idee voor altijd te vertrekken, zat al jaren in zijn hoofd; hij droomde van de nauwelijks bewoonde eilanden in de Stille Oceaan waar het begrip geld niet bestaat, en waar hij zijn 16 meter lange boot zo het strand kon opschuiven. 'Ik ben er geweest hoor', zei hij zaterdag, 'ik heb het allemaal gezien. Ze weten daar inderdaad nog steeds niet wat geld is. Het is er schitterend en ze vroegen me vooral te blijven. Maar het begon me tegen te staan, ik zag er de pensionados in hun boten en ik dacht: zo ben ik niet.'

Egoïst
Bij zijn vertrek, vier jaar geleden, waren de critici fel; in Pauw & Witteman wachtte hem een kruisverhoor. Hij zou een egoïst zijn, Henk de Velde, een man die iedereen achterlaat om zelf gelukkig te zijn op zee. Hij liet vooral zijn moeder achter en zijn zoon Stefan (30), geboren op Paaseiland tijdens zijn eerste wereldomzeiling. Stefan wilde niet dat Henk vertrok. Maar Henk deed het toch.

'Ik begreep die kritiek niet. Ik heb nooit begrepen dat mensen je echt enorm kunnen missen. Bij mijn aankomst hier zag ik Stefan staan, met een gezicht dat ik nooit eerder had gezien. Op dat gezicht zag ik wat het met hem heeft gedaan. Ik heb die jongen te weinig aandacht geschonken.'

De Velde (62) maakte naam met zeilexpedities en soloraces rond de wereld. Met de stalen Campina probeerde hij de Noordoostelijke doorvaart te maken, bovenlangs Rusland; hij raakte ingevroren in Siberië en keerde in eind 2004 terug in IJmuiden met een gat in zijn schip en de zeilen aan flarden. Ook toen stond Stefan op de kade, met hetzelfde, bezorgde gezicht. 'Dat heb ik toen helemaal niet gezien, weet je dat? Maar nu wel. Nu denk ik: is het wel eerlijk geweest, een vader zijn die altijd weg is? Mensen missen mij meer dan dat ik ze mis, maar dat hoeft geen reden zijn ze achter te laten.'

Geld
De andere reden om terug te keren is geld. Hij had 8.000 euro per jaar nodig om te zeilen, en dat kwam er niet. De uitgeverij van zijn boeken ging failliet, de lezingen die hij gaf in Japan en Australië waren schaars en leverden hooguit een paar honderd euro op. Hij verkocht honderd aquarellen voor 25 dollar per stuk, vloog terug naar Nederland om er lezingen te geven, maar uiteindelijk braken de financiën hem op. Zijn laatste tocht, van het eiland Nantucket rechtstreeks naar IJmuiden, maakte hij op geleend geld.

Geboortegrond
Nu legt hij de Juniper in Amsterdam-Noord, op de werf van zijn vriend Simon Rhebergen. 'Ik blijf zeilen, maar de wereld hoef ik niet meer rond', zei hij, 'het moeten is eraf'. Wat Henk de Velde graag wil, is het Markermeer over, de Ketelbrug onderdoor, naar Kampen en IJsselmuiden, zijn geboortegrond.