1622378
Vallerie Lempereur, beter bekend onder haar pseudoniem Patricia Perquin © ANP

Teruglezen: Patricia Perquin; succesprostituee blijkt journalist met twijfelachtige reputatie

Patricia Perquin heeft furore gemaakt als prostituee en schrijfster en adviseert zelfs de gemeente Amsterdam. Maar klopt haar verhaal? Onder haar echte naam raakte ze meerdere malen in opspraak. Dit verhaal verscheen op 9 maart 2013 in katern Volk van de Volkskrant.

We kleedden ons uit en hij kwam op me liggen. Toen keek hij me aan met ogen waar ik doodsbang van werd, maar ik kon geen kant meer op. 'Als ik jou niet kan krijgen, dan krijgt niemand je', hoorde ik hem roepen.

'Toen ging alles pijlsnel. Met zijn zware lijf voorkwam hij dat ik rechtop kon komen. Hij legde een hand op mijn mond en omsloot met de andere mijn nek. Als ik niet met mijn been tegen de kartonnen wand had gestampt en mijn buurvrouw niet was binnengestormd, had hij me zeker gewurgd.'

Het is najaar 2011 als in Het Parool en het AD de eerste verhalen verschijnen van prostituee 'Patricia Perquin'. Ze beschrijft van binnenuit hoe het eraan toegaat op de Amsterdamse Wallen. Het is haar 'ware verhaal', zal ze later op de cover van haar boek zetten. Haar familie weet van niets, daarom publiceert ze onder een schuilnaam.

In onthullende stukken neemt ze de lezers mee naar een wereld van seks, geweld, vernedering en uitbuiting. Een wereld die nieuw voor haar is. 'Met de daver in mijn lijf trek ik mijn gordijn open. Daar sta ik dan. Vanaf nu ben ik daadwerkelijk een prostituee', schrijft ze.

Ze schetst hoe ze zenuwachtig de basisuitrusting van een prostituee koopt: 'Condooms, glijmiddel en keukenrol. De zwepen en dildo's zijn voor later.' Door haar uiterlijk - 'lang, slank, blond, cupje D' - wordt ze met jaloezie bekeken. Later schrijft ze over sm-sessies met een bekende tv-presentator, die blaffend als een hond door haar kamer kruipt en die ze op verzoek 'een trap of twintig tegen zijn ballen' verkoopt. Ook vertelt ze over de bipolaire stoornis waar ze al jaren aan lijdt.

In haar verhalen zegt Patricia de prostitutie te zijn ingegaan nadat ze door een koopverslaving een schuld van anderhalve ton heeft opgebouwd. Toch lukt het haar in vierenhalf jaar tijd alles af te lossen. In die tijd werkt ze naar eigen zeggen tienduizend klanten af. Het record: 31 op één dag.

De artikelen van Patricia Perquin maken grote indruk. Uitgever Prometheus contracteert haar voor een boek. In maart 2012 verschijnt de bestseller Achter het raam op de Wallen. Het gaat zo goed dat producent Talpa nu een televisieserie ontwikkelt met Susan Visser in de hoofdrol. Ook is Patricia sinds deze week columniste voor Libelle.

Amsterdamse beleidsmakers
Maar het succes reikt verder. De verhalen trekken de aandacht van wethouder Lodewijk Asscher van Amsterdam, inmiddels vicepremier. Asscher is druk bezig met Project 1012: het schoonvegen van de Wallen. Hij neemt Patricia zo serieus dat hij meerdere lange gesprekken met haar voert. 'Wie een realistisch beeld wil hebben van hoe het er op de Wallen aan toegaat moet het boek van Perquin maar lezen', zegt hij. Haar relaas sterkt hem in zijn missie: strenger optreden tegen uitbuiting.

Perquin dringt diep door tot de wereld van de Amsterdamse beleidsmakers. Ze praat ook met burgemeester Eberhard van der Laan. 'Het boek heeft mij gegrepen en geeft een zeer duidelijk beeld van hoe het er op de Wallen aan toegaat', zegt hij in juni 2012 in de Eerste Kamer, waar hij pleit voor het snel invoeren van een nieuwe prostitutiewet.

Diezelfde maand komen enkele van Patricia's aanbevelingen bijna letterlijk in de prostitutienota van de gemeente terecht. Zo pleit ze voor een taaltoets voor prostituees en voor een strengere controle op dubbele shifts en lange werktijden. Patricia wordt ingehuurd als adviseur bij het Prostitutie en Gezondheidscentrum van de gemeente Amsterdam, waar ze nog altijd acht uur per week werkt.

Daar weet niemand wie ze echt is, zegt haar leidinggevende Heleen Driessen. 'Ik spreek altijd met haar af buiten het gebouw. Dan praat ik met haar als Patricia.'

Het is de vraag of Asscher en burgemeester Van der Laan wel weten met wie ze praten. Of ze zich realiseren dat deze vrouw in werkelijkheid een journaliste is die in het verleden meerdere malen in opspraak raakte, ooit op staande voet werd ontslagen en het met velen aan de stok kreeg.

Ontmaskering
De eerste scheuren in het verhaal ontstaan als prostituees bellen met Metje Blaak, voormalig woordvoerder van belangenvereniging De Rode Draad. 'Niemand had van haar gehoord. Ze vroegen me waar die Patricia zat. Zij wilden daar ook werken, omdat ze zo veel verdiende. Ze had soms wel zeven klanten op een dag, maar als je een goede dag hebt op de Wallen, dan heb je er misschien vier.'

Ook op hookers.nl, waar klanten ervaringen uitwisselen, is er argwaan. 'Een slanke, blonde Nederlandse vrouw op de Wallen die blijkbaar (ook) aan SM doet. Die zou toch wel bekend moeten zijn bij de hookers-leden', schrijft ene H. op de site. 'Iemand een idee? Ik niet in ieder geval.'

En dan maakt 'Patricia' een fout: ze geeft in maart 2012 een radio-interview. Tot dan toe heeft ze alle aandacht van radio en tv gemeden. Maar dit keer praat ze anderhalf uur met haar echte stem in een programma van Powned over haar ervaringen als prostituee.

Het interview leidt tot haar ontmaskering. Eén van de luisteraars is een man die 'Patricia' kent uit het verleden. Hij herkent haar stem. Op dat moment doet hij niets met die informatie. Als de Volkskrant contact met hem opneemt, zegt hij te weten wie ze is.

Als de krant vervolgens meerdere bronnen het radiofragment laat horen, wordt alles duidelijk. Achter 'Patricia Perquin' gaat een journaliste schuil met een twijfelachtige reputatie: Valérie Lempereur.

De Volkskrant spreekt met 25 bekenden van de society- en misdaadjournaliste. Sommigen van hen durven uit angst voor represailles niet met hun naam in de krant. Lempereur blijkt zowel in Nederland als in België te hebben gewerkt, onder meer voor Nieuwe Revu, Story, TV Familie en Het Laatste Nieuws. Vele, vaak bekende mensen beschuldigen haar van leugens en bedrog.

Lempereur werd in de jaren negentig al na enkele weken op staande voet ontslagen door misdaadverslaggever Peter R. de Vries, wegens 'fraude en bedrog, meermalen gepleegd', schrijft hij in een ingezonden brief aan Trouw. Dat ze zelf is opgestapt, zoals ze in een interview vertelt, klopt volgens De Vries niet. 'Valérie Lempereur is alles: de junk, de vos, de dief, de onbetrouwbare.'

Omgebouwd
De geschiedenis van Valérie Lempereur begint in het Zeeuwse Sluis. Daar wordt ze geboren als Daniël. Lempereur is een transseksueel die zich jaren geleden liet opereren tot vrouw. 'Ik ben inderdaad 'omgebouwd', zei ze in 1996 in Trouw. 'Sommigen denken misschien dat ze toen ook mijn hersens eruit hebben gehaald, maar die werken nog prima.'

Lempereur heeft geen makkelijk leven. Tegen meerdere journalisten vertelde ze dat ze verslaafd was, waarschijnlijk aan heroïne. 'Ik heb acht jaar gebruikt', zei ze erover in Trouw. 'Ik ben afgekickt. Daar ben ik trots op. En het komt uit, want daardoor weet ik precies hoe een junk zich voelt. Ze spelden mij niks meer op de mouw.'

In het verleden werd ze volgens het AD in Nederland veroordeeld tot enkele maanden gevangenisstraf voor diefstal van verdovende middelen. 'Verslaafd aan heroïne en pillen sloop hij, verkleed als verpleegster, ziekenhuizen in het oosten van het land binnen om middelen te stelen.'

Tienduizend klanten
De verhalen over Valérie Lempereur werpen de vraag op of ze als prostituee heeft gewerkt. De Volkskrant heeft aanwijzingen dat ze wel degelijk achter de ramen stond. Maar ging het zoals ze in haar boek beschrijft?

Een bekende Amsterdamse raamexploitant die anoniem wil blijven, zegt Valérie rond 2000 in het Singelgebied te hebben gekend als prostituee. Dat spreekt tegen dat Lempereur pas vijf jaar geleden - in alle onschuld - begon met het vak. Van de vierenhalf jaar die ze naar eigen zeggen in de peeskamers zou hebben gezeten, bestierde ze ook twee jaar een uitgeverij in België. Onduidelijk is hoe ze dat combineerde met het afwerken van tienduizend klanten op de Wallen. Ook vermeldt haar boek niets over de wijze waarop haar transseksualiteit het werk in de peeskamer beïnvloedde.

De ervaringen die Perquin opvoert alsof ze die van nabij meemaakt, zijn volgens Metje Blaak bekende anekdotes uit 'het wereldje'. Zo beschrijft Patricia een goede vriendin, die doorwerkt achter het raam terwijl ze kanker heeft. Blaak: 'Het is algemeen bekend dat dit een vrouw is overkomen die een paar jaar geleden is overleden.'

Vasthoudend type
In het verleden deed Lempereur zich soms anders voor. Zo noemde ze zich ooit de vriendin van Charles Groenhuijsen om een gevangenis binnen te komen. 'Als ik me morgen voor prins Claus moet uitgeven om iets te weten te komen, dan doe ik dat', zei ze later.

Bij voormalig hoofdredacteur Hans Verstraaten van Nieuwe Revu groeit dan de twijfel. 'Daarna had ik het gevoel dat er wel meer zaken waren die ze verdraaide, maar ik kreeg er geen vinger achter', zegt hij. Lempereur werkte rond 1994 als freelancer bij hem. Hij vond haar geen groot schrijfster. 'Maar wel een zeer vasthoudend type, ze kreeg iedereen te pakken. Toch was ik er na die affaire niet rouwig om dat ze vertrok.'

Later hoort hij dat er op Lempereurs nieuwe werkplek een grote bos bloemen wordt bezorgd, met een kaartje: 'Veel succes met je nieuwe baan namens je collega's bij Nieuwe Revu.' Dat was gek, zegt hij. 'Niemand van ons had bloemen gestuurd. Maar dat soort dingen doet zij. Ze wil interessant worden gevonden.'

Lempereur krijgt het ook aan de stok met advocaat Theo Hiddema, als ze in 1996 een boek schrijft over de bende van Venlo. Daarin wordt Hiddema ervan beschuldigd dat hij een verdachte heeft aangespoord haar dagboek te vervalsen.

'Ik was woest', zegt de advocaat. 'Het was grote onzin: toen de dagboeken in handen van de politie kwamen, was ik nog niet eens bij de zaak betrokken.' Het boek krijgt een inlegvel waarop staat dat het meisje onder ede heeft verklaard dat zij Hiddema ten onrechte beschuldigde en dat haar dagboeken niet zijn vervalst. De affaire haalt de landelijke pers en doet Lempereurs naam geen goed.

Dan duikt ze als verslaggeefster op in België. Ook daar raakt ze verstrikt in conflicten. Zo wordt het blad TV Familie berispt door de Raad voor de Journalistiek, omdat Lempereur een kliniek is binnengelopen en ten onrechte een zwaar depressieve man heeft geïnterviewd over de scheiding van zijn broer, een bekende Vlaming.

In 2008 begint ze in Antwerpen de spektakeluitgeverij Lampedaire. Ze strikt bekende Vlamingen om bij haar een boek te publiceren.

'Ze heeft mij en vooral mijn familie zo veel pijn gedaan', zegt actrice en zangeres Jacky Lafon, die een boek bij haar uitbracht over seksueel misbruik in haar jeugd. 'In het begin was ze zo vriendelijk. Ik mocht het hele boek van tevoren lezen en citaten veranderen.' Maar het liep anders.

'Uiteindelijk heb ik een paar passages ingezien. En toen was het boek er ineens, zonder dat ik ervan wist. Ze heeft dingen uitvergroot, zaken verdraaid, dingen geschreven die ik nooit heb gezegd.

'Zo had ik met Valérie afgesproken dat de naam van de oom die me heeft misbruikt, er niet in zou komen. Maar de naam stond er drie keer groot in. Ook had ze me beloofd dat er niets in kwam over mijn nicht die uit het leven was gestapt. Haar kinderen hebben in het boek over de zelfmoord van hun moeder moeten lezen.'

'Ik ben er ziek van geweest. Ik heb zo veel spijt dat ik met haar in zee ben gegaan. Ze is de grootste bedriegster die ik ooit ben tegengekomen. Deze vrouw is tot alles in staat. Ze zei dat ze me kapot zou maken, dat ze mijn kind iets zou aandoen.'

Ook achter de schermen zijn er gedupeerden. Zoals freelancejournalist John Huijs, die Lempereur helpt met een heruitgave van haar boek De Bende van Venlo. Hij kreeg voor dit boek, en voor ander redactiewerk, nooit betaald. 'Toen ik later nog eens om het geld vroeg, rond de 9.000 euro, zei ze dat ik niet moest zeuren, omdat haar vader kanker had en op sterven lag. Dat bleek niet waar te zijn. Daarna heb ik nooit meer iets gehoord.'

Het wordt stil als uitgeverij Lampedaire in 2010 failliet gaat. Bekenden verliezen Lempereur uit het oog. Aan politicus Jean-Pierre van Rossem, met wie ze ruzie kreeg over de publicatie van zijn biografie, vertelt ze in een van hun laatste gesprekken dat ze werkt aan een nieuw project. 'Ze zei dat ze bezig was met een verzonnen boek. Bekentenisliteratuur noemde ze dat. Dat was vlak voor ze met de noorderzon vertrok.'

Prachtige verhalen
Als ze in 2011 als Patricia Perquin furore maakt in Het Parool en het AD en later als adviseur van de gemeente Amsterdam, lijkt niemand haar verleden te kennen.

Hoofdredacteur Barbara van Beukering van Het Parool zegt echter dat ze al die tijd wist van haar ware identiteit. 'Ik heb met haar het peeskamertje bezocht waar ze werkte. Ook heeft ze me bonnen laten zien van de kamerhuur. Dat is geen waterdichte check: iemand kan voor één dag een kamertje huren en bonnen vervalsen. Maar ik had op dat moment geen reden aan te nemen dat het niet waar was wat ze vertelde.'

Wie googelt op Valérie Lempereur stuit snel op beschuldigingen. Van Beukering wil niet zeggen of dit haar deed twijfelen. 'Het heeft prachtige verhalen opgeleverd voor de krant. Verder heb ik geen behoefte om op deze kwestie te reageren.'

Uitgever Mai Spijkers van Prometheus deed geen onderzoek. Hij vertrouwde volledig op de krant. 'Het Parool is een krant met een goede reputatie. Zij hebben destijds haar verhaal gecheckt, dan hoef ik dat als uitgever niet nog eens over te doen.'

Burgemeester Van der Laan van Amsterdam en voormalig wethouder Asscher hebben geen commentaar. 'Maar Asscher realiseerde zich dat de mogelijkheid bestond dat hij niet de gehele waarheid zou horen als hij met mensen uit deze wereld zou spreken', aldus een woordvoerder.

De enige plek waar Lempereur op een muur stuit, is de Vlaamse krant De Morgen. Die redactie vindt de artikelen ook interessant voor Belgische lezers en legt eind 2011 contact via Het Parool, evenals De Morgen en de Volkskrant eigendom van de Belgische uitgeverij De Persgroep.

Als Lempereur op de afspraak komt aanrijden op een roze Vespa, stelt ze zich voor als Patricia Perquin. Dat is haar echte naam en al haar ervaringen zijn waargebeurd, bezweert ze de Belg. De Morgen zegt toe de artikelen te willen plaatsen.

Maar enkele dagen later krijgt de krant de tip dat Valérie Lempereur schuilgaat achter het pseudoniem. Die naam doet alle alarmbellen rinkelen. Het redactielid dat haar heeft ontmoet, bekijkt foto's van de in België veelbesproken ex-uitgeefster en beseft dat hij in de maling is genomen. De publicatie wordt afgeblazen. De hoofdredactie van De Morgen bevestigt dat Lempereurs onbetrouwbare reputatie de reden is.

Haar eerste boek is dan al bijna af. Daarin beschrijft ze als Patricia Perquin haar angst voor de ontmaskering. Iedereen op de Wallen houdt zich bezig met de vraag wie achter het pseudoniem van de stukken in Het Parool zit. 'De ene keer is het een verbitterde ex-prostituee, of de ex-vrouw van een kamerverhuurder. Dan weer is het een journalist van de krant zelf die de stukken schrijft. Gelukkig heeft tot nu toe nog niemand mijn kant op gekeken.'

De Volkskrant heeft Valérie Lempereur herhaaldelijk om een reactie gevraagd op de twijfels over het waarheidsgehalte van haar boek en artikelen. Zij heeft daar niet op gereageerd. Wel heeft zij tot twee keer toe een kort geding aangespannen om onthulling van haar identiteit te voorkomen. De rechter oordeelde vrijdagavond kort voor negen uur dat de Volkskrant dit artikel mag publiceren.