Ik ben geen Nederlander

Nederland en ik, we gaan uit elkaar

Dit polderland, waar ik geboren ben, zou ook mijn laatste rustplaats worden, had ik mij voorgenomen. 'Ik ben Nederlander.' Maar ik krijg dat niet meer uit mijn strot.

Nederland, misschien wordt het eens tijd dat we in relatie-therapie gaan. Je naam draag ik al maanden niet. 'Ik ben Nederlands': ik krijg het niet meer uit mijn strot. Dat neem ik mezelf meer kwalijk dan jou. Ik ben zo naïef geweest te geloven dat mijn loyaliteit boven jouw twijfel was verheven. Nee, tegenwoordig zeg ik alleen nog dat ik Marokkaans ben. Niet uit Marokkaans chauvinisme, maar om me te harnassen tegen jouw wantrouwen en achteloze afwijzing.