Kind willen in goede en slechte tijden

Officieel ben ik manisch-depressief. Ik heb goede en slechte tijden. Soms zijn de goede tijden te goed en leef ik als een godin in Frankrijk. Als de slechte tijden echt waardeloos worden, vraag ik me af waarom anderen het zo graag willen. Leven. Ik bedenk dat de wereld beter af is zonder mij en maak plannen om het aardse leven te verlaten.

Gelukkig bestaat er lithium. Een middel dat mijn stemmingen reguleert, mijn concentratie verslindt, mij af en toe voorziet van haaruitval en pukkels en mijn libido tot nul reduceert. En om een kinderwens te vervullen, is het wel zo praktisch om geregeld te tortelen.

Er is een kans van 20 procent dat de moeder haar stemmingsstoornis overdraagt op het kind. Maar zegt u nou eens eerlijk: als we allemaal zo zouden denken, werden er nog minder kinderen geboren. En dat zouden we André Rouvoet toch niet aan willen doen.

Gelukkig hoef ik me er geen zorgen over te maken dat mijn kind tijdens de zwangerschap door lithium wordt vergiftigd. Want wie wil er dat haar kind ter wereld komt met een hartafwijking? Voorheen zou ik ‘niemand’ hebben gezegd. Er bestaat een middel dat speciaal is ontwikkeld voor manisch-depressieve vrouwen met een kinderwens. Litharex.

Ik hoorde vorige week echter dat Litharex uit de handel wordt genomen. De populatie van manisch-depressieve vrouwen met een kinderwens is te klein. De fabrikant ziet liever dat er kinderen worden geboren met een hartafwijking.

Ik wil mijn baan graag houden en een, al dan niet onvoorspelbaar, gelukkig leven leiden met mijn lief. Zie dan maar eens je stemmingen stabiel te houden, geld in het laatje te brengen en voor een gehandicapt kind te zorgen.