1520174
Bettie Serveert © ANP

'Bettie Serveert had de greep in de oude doos niet nodig om uitstekend te zijn'

REVIEW De jongste albums domineerden het optreden van Bettie Serveert, afgelopen vrijdag in podium Victorie in Alkmaar, onderdeel van de clubtournee ter ondersteuning van het achtste studioalbum Oh, Mayhem!. Tussendoor liet de band horen dat  hij altijd doorwrochte, intense indierock is blijven maken, schrijft recensent Menno Pot.

Bettie Serveert. Victorie, Alkmaar

  • Oordeel van onze recensent

Populaire, uit Engeland overgewaaide formule: popgroepen spelen hun beroemdste album integraal, zo mogelijk in de bezetting van toen. Bettie Serveert deed het in 2011 met debuut Palomine (1992), vlak voor de twintigste verjaardag van die klassieke Nederlandse gitaarplaat, die ook een Amerikaans publiek bereikte.

Leuk zo'n terugblik, maar nog mooier is het als ook het recente werk overtuigt. Dat is bij Bettie Serveert het geval, zo viel vrijdag vast te stellen in podium Victorie in Alkmaar, tijdens de clubtournee die het vitale achtste studioalbum Oh, Mayhem! ondersteunt.

Palomine
Pas in de toegift greep de band echt nadrukkelijk terug op Palomine (de titelsong en Kid's Allright). Het was fijn te kunnen vaststellen dat het optreden die greep in de oude doos niet eens nodig had gehad om uitstekend te zijn.

Van de originele driemanskern is alleen gitarist Peter Visser de vijftig nog (nét) niet gepasseerd, maar de twee meest recente studioplaten (Oh, Mayhem! en directe voorganger Pharmacy Of Love uit 2010) ademen nieuw élan: een handvol songs hoort tot het beste en meest furieuze uit de catalogus.

Daar komt bij dat Bettie Serveert nog nooit zo'n goede drummer had als Joppe Molenaar, bekend van het non-actieve Voicst en in Alkmaar terecht door frontvrouw Carol van Dijk geïntroduceerd als het 'geheime wapen'. In zijn onderbroek en blootsvoets roste Molenaar erop los, als Animal van de Muppet Show, even woest als ritmevast.

De start, met Receiver en Deny All, was lekker rafelig, maar daarna waaierden Vissers gitaarspartijen prachtig uit en zag je Bettie Serveert groeien. De piek lag ter hoogte van Shake-Her en de titelsong Oh, Mayhem!; Calling was het meeslepende sluitstuk.

Erkenning
De jongste albums domineerden het optreden. Tussendoor liet de groep met Log 22 en Private Suit horen dat hij altijd doorwrochte, intense indierock is blijven maken, al nam de publieke erkenning iets af.

Een club als de Victorie hoort voor Bettie Serveert natuurlijk propvol te lopen, maar toen Visser na een paar liedjes tegen de niet meer dan aardig gevulde zaal zei dat het zo ontzettend leuk was om terug te zijn in Alkmaar, klonk daarin geen greintje sarcasme door.

Ziedaar: kwaliteit, liefde en plezier. Peter Visser sprong, Carol van Dijk glimlachte, Herman Bunskoeke zag dat het goed was en de toeschouwers concludeerden, vermoedelijk niet voor het eerst, dat het een genot blijft om af en toe Bettie Serveert weer eens te zien.

Bettie Serveert. Victorie, Alkmaar, 8/2. Tournee.